คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกัน+เล่นการพะนันโปปั่นและโดยฉะเพาะหาว่านางแม้นจำเลยเป็นเจ้ามือและนางจุยจำเลยเป็นหัวเบี้ยรับกินรับใช้ ขอให้ลงโทษ ฉะเพาะตัวนางแม้น,นางจุย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า แม้จะให้การรับว่า ลักเล่นการพะนันฐานเป็นลูกค้าก็ดี แต่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองเป็นเจ้ามือและหัวเบี้ย และไม่มีพะยานมาสืบให้ฟังได้ว่า จำเลยเป็นเจ้ามือและหัวเบี้ยดังฟ้อง ลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๔๒ วรรค ๒,๓ เพราะข้อเท็จจริงที่จำเลยรับต่างกับฟ้องและโจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษจำเลยในฐานเป็นลูกค้า พิพากษาปล่อยจำเลยทั้งสองนี้ไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ไม่มีเหตุที่จะถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฎตามทางพิจารณาต่างกับฟ้อง การที่โจทก์พยายามสืบเพื่อให้เห็นว่า จำเลยเป็นเจ้ามือหรือหัวเบี้ยเป็นเพียงเรื่องที่โจทก์ต้องการให้ศาลลงโทษจำเลยให้หนักไม่พอที่จะฟังว่าโจทก์ไม่มีความประสงค์ให้ลงโทษฐานเป็นลูกค้า
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
