คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้เป็นมูลกรณีเดียวกับนายสวัสดิ์ฟ้องนางเสมว่าทำหนังสือสัญญายืมเงินไป 6,000 บาท เมื่อ 20 เมษายน 2495 แล้วไม่ชำระขอให้บังคับ นางเสมให้การปฏิเสธว่าไม่เคยทำสัญญายืมตามฟ้องและว่าได้เคยยืมเงินนายสวัสดิ์ครั้งหนึ่งเมื่อเดือน 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 เป็นเงิน 900 บาท แต่ได้ชำระต้นเงินดอกเบี้ยแล้วรวม 1,200 บาท นายสวัสดิ์ไม่คืนหนังสือสัญญาให้ นางเสมจึงฟ้องในสำนวนหลังว่าได้พิมพ์ลายมือในสัญญากู้ให้นายสวัสดิ์ไว้โดยไม่ได้กรอกข้อความเชื่อว่าเป็นฉบับที่นายสวัสดิ์ฟ้อง โดยนายสวัสดิ์จัดให้มีพยานกรอกข้อความจำนวนเงินเกินความจริง จึงขอให้ศาลแสดงว่าสัญญายืมนั้นเป็นโมฆะ นายสวัสดิ์ปฏิเสธและต่อสู้ตามฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อกฎหมายว่านางเสมนำสืบเพื่อหักล้างสัญญาทั้งฉบับได้ ไม่ใช่เป็นการสืบเปลี่ยนแปลงแก้ไขเอกสาร แล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฟ้องของนายสวัสดิ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนายสวัสดิ์ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ฝ่ายนางเสมอ้างว่าเอกสารที่นายสวัสดิ์นำมาแสดงนั้นเป็นเอกสารปลอมบางส่วนคือส่วนที่ระบุจำนวนเงินที่กู้ยืมนั้น ดังนี้นางเสมจึงมีสิทธินำพยานบุคคลมาสืบประกอบข้ออ้างของตนได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 วรรคท้ายรูปคดีหาใช่เป็นเรื่องสืบเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารตามความในมาตรา 94 วรรค (ข) ไม่พิพากษายืน
