Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5535/2534

พ.ศ. 2534 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

ของรายพิพาทที่โจทก์นำเข้าห่างจากวันที่นำเข้าครั้งก่อน 7 วันซึ่งราคาอันแท้จริงในท้องตลาดยุติกันว่ามีราคาเครื่องละ 177เหรียญสหรัฐฯ ไม่น่าที่ราคาของของที่นำเข้าจะทันได้เปลี่ยนแปลงไปและเมื่อของที่นำเข้ามาเป็นของชนิดเดียวกันจากบริษัทผู้ผลิตขายในต่างประเทศบริษัทเดียวกัน แสดงให้เห็นได้ว่าน่าจะเป็นของที่ผลิตในคราวเดียวกัน เพราะระยะเวลา 7 วัน ไม่น่าจะผลิตของต่างคราวกันเป็นจำนวนมากได้ เป็นไปไม่ได้ว่าเมื่อของนั้นนำเข้ามาถึงประเทศไทยแล้ว จะมีราคาที่ขายโดยไม่ขาดทุนเท่ากับราคาที่กำหนดไว้ในประเทศของผู้ผลิต ต้องถือว่าราคาของในการนำเข้าคราวก่อนที่โจทก์จำเลยรับกันว่ามีราคาเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯนั้นเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดตาม พ.ร.บ.ศุลกากรฯ มาตรา 2.

บทกฎหมายที่ศาลวินิจฉัยในคดีนี้

พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 2

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ซื้อวิทยุติดตามตัว พร้อมอุปกรณ์ครบชุดเครื่องหมายการค้า "มอโตโรล่า" จากประเทศสหรัฐอเมริกาเข้ามาในราชอาณาจักรไทยในราคาเครื่องละ 153 เหรียญสหรัฐฯ ราคาเอฟ.โอ.บี. ค่าขนส่งทางอากาศ ค่าสินค้าผ่านท่าและค่าเบี้ยประกันอีกต่างหาก ซึ่งเมื่อรวมค่าภาระต่าง ๆ ดังกล่าวด้วยแล้วจะตกราคาเครื่องละ 154.53 เหรียญสหรัฐฯ ถึงเครื่องละ 157.30 เหรียญสหรัฐฯราคา ซี.ไอ.เอฟ. แล้วแต่ค่าขนส่งและค่าเบี้ยประกันภัยที่ต้องเสียจริง โดยโจทก์ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้ารวม 17 ฉบับ ขอเสียภาษีอากรต่อจำเลยในพิกัดประเภท 8,527.90เจ้าพนักงานของจำเลยตรวจสอบแล้วไม่พอใจราคาสินค้าตามที่โจทก์ซื้อมาและแสดงไว้ ได้ให้โจทก์เพิ่มราคาสินค้าจากราคาที่ซื้อมาจริงลงในใบขนสินค้าขาเข้าเพื่อเสียภาษีให้ครบถ้วนตามจำนวนที่เจ้าพนักงานจำเลยได้กำหนดเป็นเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯราคา

เอฟ.โอ.บี. ซึ่งโจทก์ต้องปฏิบัติตาม ทั้งนี้เพื่อจะนำของออกจากอารักขาของกรมศุลกากรจำเลย โดยโจทก์ได้ชำระภาษีอากรในส่วนที่เจ้าพนักงานของจำเลยได้ประเมินเพิ่มเกินไปรวมทั้งสิ้น1,123,507 บาท โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์โต้แย้งราคา ต่อมากองวิเคราะห์ราคาของจำเลยแจ้งผลการพิจารณาอุทธรณ์ให้โจทก์ทราบว่า เจ้าหน้าที่ได้ประเมินราคาโดยชอบแล้ว ซึ่งโจทก์ไม่เห็นด้วยและได้แจ้งให้กรมศุลกากรทบทวนพิจารณาอุทธรณ์อีกครั้งหนึ่ง ขณะนี้เรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลย ราคาสินค้าที่โจทก์ซื้อมาโรงงานผู้ผลิตเป็นผู้กำหนดราคาขายเองถือได้ว่าเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาด การประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่ม เป็นการไม่ชอบขอให้จำเลยคืนเงินแก่โจทก์ 1,123,507 บาท

พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยคืนเงินภาษีอากรตามฟ้องเพราะการชำระภาษีอากรของโจทก์เป็นการถูกต้องและชอบด้วยกฎหมายในขณะนั้นแล้ว กล่าวคือสินค้าวิทยุติดตามตัวครบชุดสมบูรณ์ซึ่งโจทก์นำเข้า มีราคาอันแท้จริงในท้องตลาด ณ เวลาและสถานที่ที่โจทก์นำของเข้าสำเร็จเป็นเงินเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯราคา เอฟ.โอ.บี. มิใช่ราคาเครื่องละ 153 เหรียญสหรัฐฯ ราคาเอฟ.โอ.บี. ก่อนที่โจทก์จะนำสินค้าวิทยุติดตามตัวครบชุดสมบูรณ์ตามใบขนสินค้าขาเข้าจำนวน 17 ฉบับ ตามฟ้องเข้ามาในราชอาณาจักรนั้น โจทก์เคยนำวิทยุติดตามตัวซึ่งเป็นสินค้าชนิด แบบ คุณภาพประเภท เมืองกำเนิด และพิกัดอัตราศุลกากรเช่นเดียวกันเข้ามาในราชอาณาจักรผ่านพิธีการทางศุลกากรของจำเลยตามกฎหมาย โดยสำแดงราคาเป็นเงินเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯ ราคา เอฟ.โอ.บี. ที่โจทก์ชำระเงินภาษีอากรเพิ่มต่อจำเลยเป็นเงินรวม 1,123,507 บาท จึงเป็นการถูกต้องและชอบด้วยกฎหมายในขณะนั้นทุกประการแล้ว

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลภาษีอากรกลางพิจารณาแล้วพิพากษาว่า ราคาสินค้าที่โจทก์ซื้อมาตามที่สำแดงไว้ในใบขนสินค้าคือเครื่องละ 153 เหรียญสหรัฐฯเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาด ให้เพิกถอนการประเมินของจำเลยให้จำเลยคืนเงินแก่โจทก์จำนวน 1,123,507 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยมีว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของของที่โจทก์นำเข้าคราวที่พิพาทกันนี้จะมีราคาเท่าที่โจทก์สำแดงไว้ในใบขนสินค้าขาเข้าหรือมีราคาตามราคาที่เจ้าพนักงานประเมิน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ของชนิดเดียวกันที่โจทก์นำเข้าที่เป็นกรณีพิพาทนี้ โจทก์เคยนำเข้าเมื่อวันที่5 กุมภาพันธ์ 2531 โดยสำแดงราคาไว้เครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯและเจ้าพนักงานก็เรียกเก็บค่าอากรตามที่โจทก์สำแดงดังกล่าว จึงเป็นอันถือได้ว่าทั้งโจทก์และจำเลยยอมรับกันว่าราคาที่นำเข้าคราวนั้นเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯ เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดและราคาที่โจทก์เคยสำแดงไว้ในใบขนสินค้าขาเข้า และใบกำกับสินค้าเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 166 และ 167 ซึ่งนำเข้ามาเมื่อวันที่2 พฤษภาคม 2531 โจทก์สำแดงราคาไว้เครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯซึ่งโจทก์จำเลยไม่ได้โต้แย้งกันในเรื่องราคาดังกล่าว จึงต้องถือว่าโจทก์จำเลยยอมรับว่าราคานั้นเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของของที่โจทก์นำเข้า

ได้พิจารณาชนิดของของที่โจทก์นำเข้าตามที่ปรากฏในใบขนสินค้าขาเข้าและใบกำกับสินค้า เอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 166และ 167 กับชนิดของของที่ปรากฏในใบขนสินค้าขาเข้าที่เป็นกรณีพิพาททั้ง 17 ฉบับแล้ว ปรากฏว่าใบขนสินค้าขาเข้าทั้งสองครั้งระบุไว้เป็นภาษาไทยอย่างเดียวกันว่า วิทยุติดตามตัวครบชุด และระบุ MODEL A04 JRC 5961 A เช่นเดียวกัน และได้เสียอากรนำเข้าในพิกัดประเภทเดียวกัน กรณีจึงเป็นที่เห็นได้ว่าของที่โจทก์นำเข้าตามใบขนสินค้าขาเข้าทั้ง 17 ฉบับ ที่เป็นกรณีพิพาทเป็นของชนิดเดียวกับที่โจทก์นำเข้าตามใบขนสินค้าขาเข้า และใบกำกับสินค้าเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 166 และ 167 ตามใบขนสินค้าขาเข้าที่โจทก์นำเข้าทั้ง 17 ฉบับที่พิพาทเป็นการนำเข้าระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม 2531 ซึ่งโจทก์สำแดงราคาที่นำเข้าในราคาเครื่องละเท่า

ๆ กัน แสดงว่าของที่โจทก์นำเข้าในทุกคราวมีราคาเท่ากัน การนำเข้าที่เป็นกรณีพิพาทโจทก์นำเข้าครั้งแรกเมื่อวันที่9 พฤษภาคม 2531 ซึ่งห่างจากวันที่ที่นำเข้าครั้งก่อนซึ่งราคาอันแท้จริงในท้องตลาดยุติกันว่ามีราคาเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯในระยะเวลาเพียง 7 วันเท่านั้น ไม่น่าที่ราคาของของที่นำเข้าจะทันได้เปลี่ยนแปลงไป และในเมื่อของที่นำเข้ามาเป็นของชนิดเดียวกันจากบริษัทผู้ผลิตขายในต่างประเทศบริษัทเดียวกัน การที่นำเข้ามาห่างกันเพียง 7 วันเป็นการแสดงให้เห็นได้ว่าน่าจะเป็นของที่ผลิตในคราวเดียวกัน เพราะระยะเวลา 7 วันนั้น เห็นได้ว่าไม่น่าจะผลิตของต่างคราวกันเป็นจำนวนมากได้ ทั้งเมื่อได้พิจารณาตามหนังสือที่บริษัทต่างประเทศติดต่อกับโจทก์เกี่ยวกับราคาของของที่โจทก์นำเข้าตามเอกสารหมาย

จ.1 แผ่นที่ 15 ซึ่งโจทก์อ้างว่าโจทก์สำแดงราคา เอฟ.โอ.บี ในใบขนสินค้าขาเข้าเครื่องละ 153เหรียญสหรัฐฯ เพราะบริษัทผู้ผลิตได้ผลิตสินค้าจำนวนมากขึ้น และต้นทุนลดลงแล้ว เห็นว่าราคาตามจำนวนที่กล่าวนั้นเป็นราคาจัดเก็บเฉพาะภายในประเทศ อันหมายถึงราคาภายในประเทศของผู้ผลิตซึ่งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา จึงเป็นไปไม่ได้ว่าเมื่อของนั้นนำเข้ามาถึงประเทศไทยแล้ว จะมีราคาที่ขายโดยไม่ขาดทุนเท่ากับราคาที่กำหนดไว้ในประเทศของผู้ผลิต ประกอบกับราคาสินค้าตามเอกสารหมาย จ.1แผ่นที่ 15 เป็นราคาตามแบบ A 04 JRB 5961 A ซึ่งเป็นสินค้าคนละแบบกับสินค้าตามใบขนสินค้าขาเข้าที่พิพาท ซึ่งเป็นแบบA 04 JRB 5961 A ราคาของสินค้าตามเอกสารดังกล่าวย่อมแตกต่างกับราคาสินค้าที่พิพาท

ดังนั้น จึงถือไม่ได้ว่าราคาที่โจทก์สำแดงนั้นเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 2 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของของที่โจทก์นำเข้าซึ่งห่างจากเวลาที่โจทก์นำเข้าในคราวก่อนเพียง7 วัน จึงน่าจะเป็นราคาเดียวกัน ในการนำเข้าคราวก่อนโจทก์จำเลยรับกันว่าของที่นำเข้ามีราคาเครื่องละ 177 เหรียญสหรัฐฯ การที่เจ้าพนักงานประเมินถือเอาราคาดังกล่าวมาประเมินเรียกอากรเพิ่มจึงเป็นการประเมินจากราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของของที่โจทก์นำเข้า เป็นการประเมินชอบแล้ว โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกให้จำเลยคืนเงินตามที่เรียกร้องมาในฟ้องได้..."

ผลคำพิพากษา

พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์.

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
อุดม เฟื่องฟุ้ง · ก้าน อันนานนท์ · เพ็ง เพ็งนิติ
แหล่งที่มา
สำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

คำพิพากษาที่วินิจฉัยบทกฎหมายเดียวกัน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1193/2566

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตาม พ.ร.บ. ศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ. 2560 มาตรา 243, 253 ซึ่งการกระทำความผิดตามข้ออ้างในคำฟ้องข้อ 1.1 ของโจทก์เป็นการกระทำในขณะ พ.ร.บ. ศุลกากร พ.ศ. 2…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5654/2560

ตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 2 คำว่า "ผู้นำของเข้า" หมายความรวมทั้งและใช้ตลอดถึงเจ้าของหรือบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ครอบครองนี้มีส่วนได้เสียชั่วขณะหนึ่งในของใด ๆ นับแต่เวลาที่นำของนั้นเข้ามาจนถึงเวลาที…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 962/2554

แม้ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์สั่งซื้อสินค้าลูกกอล์ฟจากบริษัท บ. โดยผ่านทางตัวแทนซื้อคือบริษัท น. โจทก์กับบริษัท น. และบริษัท ก. มีความสัมพันธ์ในการถือหุ้น โดยบริษัท น. เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทโจทก์และบริษ…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3796/2549

พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ได้ตรวจสอบและทราบการตายของ อ. เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2544 และโจทก์ที่ 1 โดยรองอธิบดีฝ่ายที่ 1 ปฏิบัติราชการแทนอธิบดีของโจทก์ที่ 1 ทราบการตายของ อ. เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ…

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12199/2547

การที่จำเลยได้รับแจ้งการประเมินภาษีการค้า ภาษีบำรุงเทศบาลและภาษีมูลค่าเพิ่มแล้วไม่อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ตาม ป. รัษฎากร มาตรา 30 แม้อธิบดีกรมสรรพากร โจทก์ที่ 2 จะมีอำนาจสั่งยึดหรื…

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้