คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยลอบพาธนบัตรรัฐบาลไทยอันเป็นเงินตราที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายในประเทศไทย รวม ๓๒๐๐ บาท เพื่อจะเดินทางไปต่างประเทศโดยมิได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และมิได้ผ่านด่านศุลกากรโดยถูกต้อง ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน และ พ.ร.บ.ศุลกากร และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.ควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน ๒๔๘๕ มาตรา ๘,๙ กฎกระทรวงการคลังออกตามความในมาตรา ๙ ลงวันที่ ๔ กรกฎาคม ๒๔๘๕ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๖๐ ปรับ ๓๐๐๐ บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา ๑๘ ริบธนบัตรของกลางเพียง ๒๘๐๐ บาท อีก ๔๐๐ บาทคืนจำเลย ศาลอุทธรณ์แก้ให้ปรับ ๘๐๐๐ บาท ริบธนบัตรของกลางทั้งหมด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้มีกฎกระทรวงฉะบับที่ ๗(๒๔๙๑) ออกตามความใน พ.ร.บ.ควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน ๒๔๘๕ ลงวันที่ ๔ มีนาคม ๒๔๙๑ ยกเลิกความในข้อ ๒,๑๑ แห่งกฎกระทรวงการคลังฉะบับที่ ๑ อันเป็นบทบัญญัติความผิดในกรณีนี้แล้ว จึงต้องใช้กฎหมายที่มีโทษเบาแก่ผู้ต้องหา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๘ จำเลยจึงไม่มีความผิด
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ยกฟ้อง.
