คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเข้าไปในบ้านแล้วฆ่าเด้ก ฉ. ตาย และจำเลยรับสารภาพโดยจำนนแก่พยาน ดังนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยฆ่า ฉ. เพื่อทำการลักทรัพย์ มีผิดตาม ม. ๒๕๐ ข้อ ๔ - ๖ ให้ประหารชีวิตร์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างวางบทกฎหมายยังคาดเคลื่อนอยุ่ เพราะไม่มีหลักฐานอย่างไรที่ชี้ให้เห็นว่าจำเลยฆ่า ฉ. ตายโดยอาการทารุญและประสงค์จะลักทรัพย์ แต่จำคุกบังอาจบุกรุกขึ้นไปฆ่าเด็กซึ่งมีกำลังน้อยจะต่อสู้ป้องกันตัว จำเลยมีผิดตาม ม. ๒๔๙ ให้ประหารชีวิตร์
