คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนมติของคณะทำงานวินิจฉัยปัญหาของจำเลย ให้ยุติการหักเงินเดือนของโจทก์ ให้จำเลยคืนเงินเดือนของโจทก์ที่จำเลยหักไว้โดยไม่ชอบ และให้จำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการที่จำเลยหักเงินเดือนโจทก์ไม่ชอบพร้อมทั้งดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ ในวันนัดพิจารณา
โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามจำเลยหักเงินเดือนโจทก์เป็นการชั่วคราวจนกว่าจะมีคำพิพากษาของศาล จำเลยยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลแรงงานกลางเห็นว่า คำฟ้องของโจทก์ขอบังคับจำเลยให้คืนเงินที่หักเท่านั้น คำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวจึงไม่มีเหตุสมควรแต่ประการใด มีคำสั่งให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยยุติการหักเงินของโจทก์ด้วย หาใช่เพียงแต่ขอบังคับจำเลยให้คืนเงินที่หักเท่านั้น การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ห้ามจำเลยหักเงินเดือนของโจทก์ไว้ก่อนมีคำพิพากษา เป็นการขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามชั่วคราวมิให้จำเลยกระทำต่อไปซึ่งการกระทำที่ถูกฟ้องร้อง อันโจทก์อาจยื่นคำร้องขอได้ตามกฎหมายโจทก์อ้างอยู่ว่ามิได้ขับรถโดยประมาท สิทธิเรียกร้องที่จำเลยอ้างมาหักกลบลบหนี้กับเงินเดือนที่จำเลยต้องจ่ายแก่โจทก์อาจยังมีข้อต่อสู้ ซึ่งอาจหักกลบลบหนี้มิได้ก็ได้ นอกจากนั้นพฤติการณ์ที่โจทก์ได้รับเงินเดือนหกพันบาทเศษ ถูกจำเลยหักใช้หนี้เสียห้าพันบาทเศษ เหลือเงินหนึ่งพันบาทเศษต่อเดือน เป็นจำนวนเงินน้อยจนเห็นได้ว่าโจทก์และครอบครัวจะได้รับความเดือดร้อนทางการเงินจริง
คำฟ้องของโจทก์จึงมีเหตุสมควรและเพียงพอที่จะนำวิธีคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษาตามที่โจทก์ขอมาใช้ได้ ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๕๔ (๒) ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.๒๕๒๒ มาตรา ๕๘ และเมื่อคำฟ้อง คำให้การคำร้องและคำคัดค้านของโจทก์จำเลยรับกัน ข้อเท็จจริงได้ความครบถ้วนตามมาตรา ๒๕๕ (๑) (๒) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งแล้วก็ไม่จำต้องย้อนสำนวนให้ศาลแรงงานกลางทำการไต่สวนพยานหลักฐานของคู่ความต่อไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ห้ามจำเลยหักเงินเดือนของโจทก์เพื่อชดใช้ค่าเสียหายในมูลที่โจทก์ฟ้องต่อไปเป็นการชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา
