คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาทใส่ความโจทก์โดยจำเลยกล่าวต่อบุคคลตั้งแต่ ๒ คนว่า จำเลยได้มอบเงินให้ โจทก์ไปถวายพระภิกษุ แต่ความจริง จำเลยไม่เคยมอบเงินให้แก่ โจทก์เลย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๘๒ ศาลจังหวัดระนองเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ได้ความแต่ว่าจำเลยกล่าวเท็จว่าได้มอบเงินให้โจทก์ไปถวายพระเป็นเหตุให้ โจทก์เสียหายแต่ข้อความที่จำเลยกล่าวนี้ไม่เป็นข้อหมิ่นประมาทจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยมิต้องไต่สวนมูลฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมิได้กล่าวว่าโจทก์ทุจจริตอย่างใด จึงไม่มีความผิดฐานหมิ่นประมาทพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความในฟ้องโจทก์นั้นเป็นเรื่องที่หาว่าจำเลยกล่าวเท็จเท่านั้น หาใช่เป็นเรื่องใส่ความตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๘๒ ไม่ ฟ้อง โจทก์ไม่มีมูลเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
