คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความตามที่โจทก์จำเลยรับกันว่าจำเลยได้ทำสัญญา-เช่าสวนยางจากโจทก์เมื่อวันที่ ๒๘ กรกฎาคม ๒๔๗๙ มีกำหนด ๓ ปีเศษ เมื่อทำสัญญาแล้วต่อมา วันที่ ๒๗ กันยายน ๒๔๘๐ จำเลยจึงขอเลิกสัญญากับโจทก์และออกจากที่เช่าไป โจทก์จึงให้คนอื่นเช่าสวนยางนั้นต่อไปบัดดนี้โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเปนรายเดือน ๆ ละ ๑๐๐ บาท ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพะยานพิพากษาว่าเมื่อจำเลยได้มีหนังสือบอกเลิกสัญญาแล้วต้องถือว่าได้ส่งมอบทรัพย์คืนให้แก่โจทก์แล้วจนถึงฟ้องคดีนี้ ขาดอายุความตาม ม.๕๖๓ แห่งประมวลแพ่งฯแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับศาลชั้นต้นว่าเพียงแต่บอกเลิกสัญญาแต่เครื่องจักร์ยังมิได้มีการส่งมอบกันตามกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานแล้วพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าเมื่อได้ความว่าจำเลยบอกเลิกสัญญาและออกจากที่ไปแล้วทั้งโจทก์ยังได้เอาที่รายนี้ไปให้ผู้อื่นเช่าต่อไปอีกด้วย จึงต้องฟังว่าจำเลยได้ส่งคืนแล้วนับแต่นั้นจนถึงวันฟ้องคดีนี้เกิน ๖ เดือน จึงเกินอายุความพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น.
