คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องไม่ได้รับหนังสือแจ้งความและเตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ทั้งผู้ร้องมิได้เป็นลูกหนี้จำเลย แม้ผู้ร้องมิได้ปฏิเสธหนี้ภายในกำหนดตามหนังสือ ๒ ฉบับดังกล่าวข้างต้น ก็ยังถือไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นลูกหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้ (จำเลย) เป็นการเด็ดขาด ขอให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องปฏิเสธหนี้และพิจารณาคำร้องขอปฏิเสธหนี้ของผู้ร้อง เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์คัดค้านว่า เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือแจ้งความให้ผู้ร้องชำระหนี้แก่กองทรัพย์สินของลูกหนี้ (จำเลย) แล้ว แต่ผู้ร้องมิได้ปฏิเสธหนี้ภายใน ๑๔ วัน นับแต่วันรับหนังสือแจ้งความดังกล่าว ถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้ (จำเลย) เป็นการเด็ดขาด ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๙ และได้มีหนังสือเตือนให้ชำระหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ชอบที่จะขอให้ศาลบังคับผู้ร้องชำระหนี้รายนี้ได้ ขอให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยำคำร้องของผู้ร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้รับคำร้องปฏิเสธหนี้ของผู้ร้องลงวันที่ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๒๕ ไว้และดำเนินการสอบสวนต่อไปตามนัยพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๗ (ที่ถูกมาตรา ๑๑๙) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่านายจงโป้ เอกวรางกูร หุ้นส่วนผู้จัดการของผู้ร้องมิได้รับหนังสือแจ้งความให้ชำระหนี้และหนังสือเตือนให้ชำระหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ด้วยตนเอง แต่มีนางสาวเรณูเป็นผู้รับหนังสือแจ้งความตามเอกสารหมาย ค.๑ และเด็กหญิงสายฝนเป็นผู้รับหนังสือเตือนให้ชำระหนี้ตามเอกสารหมาย ค.๒ แล้ววินิจฉัยว่านางสาวเรณูรับหนังสือแจ้งความให้ชำระหนี้เมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๒๕ ขณะที่อายุได้ ๑๔ ปีเศษ และเด็กหญิงสายฝนได้รับหนังสือเตือนให้ชำระหนี้เมื่อวันที่ ๔ กรกฎาคม ๒๕๒๕ ขณะที่เด็กหญิงสายฝนมีอายุประมาณ ๑๒ ปี
เพราะฉะนั้นการส่งเอกสารดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๗๓ ทวิ, ๗๖ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๙ ปัญหาว่าผู้ร้องได้รับหนังสือแจ้งความให้ชำระหนี้แล้วหรือไม่ เป็นข้อโต้เถึยงอันเป็นประเด็นโดยตรงของคดีนี้ ศาลอุทธรณ์พิพาษาชอบแล้ว ฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
