คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 753/2536ห้างหุ้นส่วนจำกัดลิ้มเม่งจั้วโจทก์นายแก้ว แก้วตัน กับพวกจำเลยนายแก้ว แก้วตัน ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายธวัช มายาง ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า
จำเลยทั้งสองฎีกาโต้แย้งคัดค้านการรับฟังพยาน หลักฐานของศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง คดีนี้จำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาจำเลยทั้งสองเห็นว่า ฎีกาของจำเลยในประเด็นที่ว่าสัญญากู้ยืมเอกสารหมาย จ.1 ของโจทก์เป็นเอกสารที่โจทก์แก้ไขเพิ่มเติมจำนวนเงินจากที่จำเลยทั้งสองตกลงกู้ และคิดดอกเบี้ยในอัตราที่สูงกว่าที่กฎหมายกำหนดรวมเข้ากับ เงินต้นจริง ๆ สัญญากู้ยืมตามเอกสารหมาย จ.1 มีลักษณะ เป็นเอกสารที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายไม่มีผลบังคับให้จำเลย ทั้งสองต้องรับผิด ซึ่งเป็นการตีความลักษณะของเอกสาร ว่าเป็นเอกสารที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ และทำให้โจทก์
มีอำนาจฟ้องหรือไม่แม้จำเลยทั้งสองมิได้เขียนประโยคว่าโจทก์ ไม่มีอำนาจฟ้องลงไว้ในฎีกาก็ตาม แต่ข้อความโดยรวม ทั้งหมดแล้วเท่ากับว่าจำเลยทั้งสองฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โดยอาศัยสัญญากู้ยืมเงินเอกสารหมาย จ.1 ดังนั้นจึงเป็นฎีกา ในปัญหาข้อกฎหมาย และคดีนี้ได้มีการฟ้องก่อนที่จะบังคับ ใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248ที่แก้ไขใหม่ ในกรณีนี้คดีของจำเลยทั้งสองจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 2
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน 136,500 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปีจากต้นเงิน 78,000 บาท นับถัดจากวันฟ้อง (25 กันยายน 2533)เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันชำระแทน คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกจำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 74)จำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 76)คำสั่งการพิจารณารับหรือไม่รับฎีกาจะต้องบังคับตามกฎหมายในขณะที่มีการยื่นฎีกา คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2ฟังข้อเท็จจริงว่าเอกสารหมาย จ.1 ใช้บังคับได้ ที่จำเลยทั้งสองฎีกาให้ศาลรับฟังตามพยานหลักฐานของจำเลยทั้งสอง ว่า เอกสารหมาย จ.1 ไม่ชอบด้วยกฎหมายไม่มีผลบังคับ จึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานของศาล เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรกที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองชอบแล้วให้ยกคำร้อง คืนค่าคำร้องที่ชำระเกินมา 160 บาท ให้แก่ จำเลยทั้งสองด้วย
