คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยที่ 1 และบริวารกับให้ขนย้ายทรัพย์สินเว้นแต่ตึกแถวซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วออกจากที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 904 กับให้ชำระเงินจำนวน 30,000 บาท แก่โจทก์ และอีกเดือนละ 20,000 บาท นับแต่วันที่ 18 มกราคม 2538 จนกว่าจำเลยที่ 1 และบริวารจะออกจากที่ดินพิพาท จำเลยที่ 1 อุทธรณ์และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับ ศาลอุทธรณ์ภาค 2 มีคำสั่งคำร้องขอทุเลาการบังคับของจำเลยที่ 1 ว่า ถ้าจำเลยที่ 1 นำค่าเสียหายที่จะต้องชำระให้แก่โจทก์ตามคำพิพากษา และค่าเสียหายอีกเดือนละ 20,000 บาท นับแต่วันฟ้องถึงวันทราบคำสั่งนี้มาวางไว้ต่อศาลชั้นต้น ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างอุทธรณ์ สำหรับค่าเสียหายรายเดือนต่อ ๆ ไป ให้จำเลยที่ 1 นำมาวางไว้ต่อศาลชั้นต้นเดือนละครั้งภายในวันที่ 5 ของทุกเดือน หากผิดนัดเดือนใดก็ไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับต่อไป จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินออกไปอีก 1 เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ จำเลยที่ 1 ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีที่จำเลยที่ 1 ขอทุเลาการบังคับอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 การขอขยายระยะเวลาวางหลักประกันเป็นเรื่องต่อเนื่องกับคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 ที่สั่งเกี่ยวกับการขอทุเลาการบังคับของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นอำนาจของศาลอุทธรณ์ภาค 2 โดยเฉพาะ ดังนั้น เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 2 ไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางหลักประกันให้แก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 จึงไม่มีสิทธิฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดังกล่าวได้?
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลยที่ 1 คืนค่าธรรมเนียมศาลฎีกาทั้งหมดให้จำเลยที่ 1 ค่าฤชาธรรมเนียมนอกจากนี้ให้เป็นพับ.
