คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2255 - 2256/2536นายท้อ เจียมบุรเศรษฐ์โจทก์นายขำ สะไบบางจำเลยนายท้อ เจียมบุรเศรษฐ์ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า เนื่องจาก ผู้พิพากษาไม่รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของโจทก์ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึงไม่รับ โจทก์เห็นว่า ฎีกาของโจทก์ในข้อ 3.1 และข้อ 3.2 นั้นเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ซึ่งฎีกาในข้อ 3.1 โจทก์ได้ฎีกาในประเด็นที่ว่า ระยะเวลาการครอบครองที่ดินพิพาทของจำเลยไม่ถือเป็นการครอบครองปรปักษ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1382 อันจะใช้ยันต่อโจทก์ และฎีกาในข้อ 3.2 โจทก์ได้ ฎีกาในประเด็นที่ว่าการครอบครองในที่ดินพิพาทของจำเลยไม่เป็นการครอบครองปรปักษ์ตามกฎหมาย เพราะจำเลยไม่ได้ครอบครองที่ดินพิพาทมากกว่า 10 ปี โดยความสงบเปิดเผยด้วยเจตนา เป็นเจ้าของอันจะเข้าหลักเกณฑ์ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1382 ซึ่งปัญหาดังกล่าวนี้เป็นข้อกฎหมาย
โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาข้อ 3.1 และข้อ 3.2 ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ ศาลชั้นต้นได้ส่งสำเนาคำร้องให้จำเลยแล้วแต่ไม่ปรากฏหลักฐานในสำนวนว่าจำเลยได้รับสำเนาคำร้อง (อันดับ 167) คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาและพิพากษารวมกันโดยให้เรียกนายท้อเจียมบุรเศรษฐ์ ว่าโจทก์ทั้งสองสำนวน เรียกนายขำ สะไบบาง ว่าจำเลยทั้งสองสำนวน ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 1257 ตำบลศาลาแดงอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา เฉพาะส่วนภายในเส้นสีดำเขียวตามแผนที่พิพาทเนื้อที่จำนวน 2 งาน 59 ตารางวา(0-2-59 ไร่) ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายขำ สะไบบาง จำเลยโดยการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382ห้ามนายท้อเจียมบุรเศรษฐ์ โจทก์เข้าเกี่ยวข้องกับที่ดินเฉพาะส่วนดังกล่าวอีกต่อไป ให้โจทก์ไปจดทะเบียนแบ่งแยกที่ดินเฉพาะส่วนดังกล่าวให้แก่จำเลย ณ สำนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทรา หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา คำขออื่น ๆ นอกจากนี้ตามคำฟ้องทั้งสองสำนวนให้ยก ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 156) โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 163) คำสั่ง ที่โจทก์ฎีกาในข้อ 3.1 และข้อ 3.2 ว่า ระยะเวลาการครอบครองที่ดินพิพาทของจำเลยยังไม่ถึง 10 ปี จึงไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทก็ดี จำเลยมิได้มีเจตนาที่จะยึดถือที่ดินของโจทก์เป็นของจำเลย จึงไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทก็ดี เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาล อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
