คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระค่าสินค้า จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 648,027.31 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 12 กรกฎาคม 2540 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยยื่นคำร้องขอให้พิจารณาใหม่อ้างว่า จำเลยไม่เจตนาหรือจงใจขาดนัดพิจารณาหรือขาดนัดยื่นคำให้การศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า ปัญหาตามที่จำเลยฎีกาว่า คำร้องขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยได้กล่าวโดยละเอียดชัดแจ้งซึ่งข้อคัดค้านคำตัดสินของศาลแล้วนั้น ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยไว้ครบถ้วนชัดแจ้งแล้วว่า คำขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยที่มีข้อความว่า มูลหนี้ค่าสินค้าที่โจทก์นำมาฟ้อง จำเลยได้ชำระให้แก่โจทก์แล้ว
โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินจำนวนตามฟ้อง หากศาลให้โอกาสจำเลยต่อสู้คดี แสดงพยานหลักฐานต่อศาล ย่อมทำให้ผลของคำพิพากษาของศาลเปลี่ยนแปลงไปนั้น เป็นเพียงข้อโต้เถียงว่าฟ้องของโจทก์ไม่ถูกต้องและเป็นการกล่าวอ้างเพียงลอย ๆ แต่ไม่ได้แสดงเหตุโดยละเอียดชัดแจ้งว่าคำพิพากษาไม่ชอบไม่ถูกต้องอย่างไร หากมีการพิจารณาคดีใหม่แล้ว ศาลอาจพิพากษาให้จำเลยชนะคดีได้อย่างไร คำขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยถือไม่ได้ว่ากล่าวโดยละเอียดและชัดแจ้ง ซึ่งข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลแล้ว ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 208 วรรคสอง ดังนั้น ปัญหาตามฎีกาของจำเลยจึงเป็นปัญหาอันไม่ควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลย
