คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยได้แสดงกิริยาวาจาในเวลาศาลพิจารณาคดีว่า "ศาลทำไม่ชอบไม่เป็นยุติธรรม พิจารณารวบหัวรวบหางจะเอาจำเลยเข้าคุก " ประกอบกับถ้อยคำอื่น ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นชัดว่าจำเลยจงใจหมิ่นประมาทศาล ศาลล่างทั้ง ๒ จึงตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๑๕๑ แล พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความแพ่ง ม. ๑๓๖ ให้จำคุกจำเลย ๓ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่าคำกล่าวของาจำเลยตั้งใจให้เป็นสาธารณประโยชน์แลจำเลยไม่ได้ทำโดยทุจจริต
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยอ้างว่า กรรมการคำกล่าวของจำเลยเป็นประโยชน์แก่ประชนควรได้รับความยกเว้นตาม ม. ๒๘๕ นั้น ตามมาตรานี้ เป็นข้อยกเว้นสำหรับความผิดตาม ม. ๒๘๒ หาใช่ข้อยกเว้นจากความผิดฐานหมิ่นประมาทศาลตาม ม. ๑๕๑ ไม่ แลข้อที่ว่าจำเลยทำโดยทุจจริตหรือสุจริตนั้นหาเป็นข้อแก้ตัวในเรื่องหมิ่นประมาทศาลได้ไม่ จึงตัดสินยืน
