คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเป็นผู้ได้รับใบอนุญาตให้มีอาวุธปืน แต่ใบอนุญาตขาดมิได้ต่ออายุ ครั้นวันที่ ๕ มกราคม พ.ศ.๒๔๗๗ จำเลยไปขอต่ออายุ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. อาวุธปืน พ.ศ.๒๔๗๗ ม.๕๙-๒๓(๓) แล ๖๐ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่า จำเลยไปขอต่ออายุภายใน ๖ เดือนนับแต่วันประกาศใช้ พ.ร.บ.อาวุธปืน จำเลยไม่มีผิด ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า พ.ร.บ.อาวุธปืนแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ม.๓ นั้นผ่อนผันให้แก่ผู้ที่มีอาวุธปืนเถื่อนแต่ความผิดฐานขาดต่อใบอนุญาตเป็นความผิดคนละฐาน กฎหมายมิได้ผ่อนผันเวลาให้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ม.๓ บังคับให้ผู้มีอาวุธปืนอยู่ แต่การมีนั้นยังมิชอบด้วยกฎหมายจะด้วยประการใดก็ตามไปขอรับอนุญาตเพื่อปฏิบัติการให้ถูกต้องตามกฎหมายการที่จำเลยมีอาวุธปืนอยู่ แต่ยังมิได้ต่ออายุก็เป็นการมีไว้โดยมิชอบด้วยกฎหมายปืนนั้นจะเป็นปืนเถื่อนหรือไม่ก็ไม่เห็นมีผลแตกต่างตามนัยของกฎหมายมาตรานี้แต่อย่างไร เมื่อจำเลยนำปืนไปขอต่ออายุภายในเขตต์เวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ จึงเป็นการปฏิบัติเพื่อให้ถูกต้องตามกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
