คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เรียกและรับเงินจากโจทก์ ๕๐๐ บาท รับจะพาไปเอาหลักฐานจากนางนิ่มเพื่อต่อสู้ข้อกล่าวหาซึ่งนางนิ่มแจ้งต่อจำเลยว่าโจทก์ยักยอกผ้า จำเลยเจตนาทุจริตหลอกลวง โจทก์ว่าจำเลยมีอำนาจหน้าที่ที่จะทำได้จำเลยรับเงินไปแล้วกลับพานางนิ่มไปรับฟืมซึ่งจำเลยมอบให้โจทก์เพื่อเป็นหลักฐานคืนแก่นางนิ่ม ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๗,๑๓๘,๑๔๕,๓๐๔,๗๐ ศาลไต่สวนสั่งว่าคดีมีมูลฉะเพาะฐานใช้อำนาจและตำแหน่งหน้าที่ในทางทุจริต ตามมาตรา ๑๓๗,๑๓๘,๑๔๕ จำเลยปฏิเสธ และตัดฟ้องว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดชัยภูมิวินิจฉัยว่า แม้จะถือว่าการที่จำเลยเรียกเงินจากโจทก์นั้นเป็นความผิดก็ตาม แต่ตามข้อเท็จจริงแห่งคดีก็ต้องปรับเข้าตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๘ ไม่ใช่ ๑๓๗ ซึ่งโจทก์ไม่มีสิทธิจะฟ้องขอให้ลงโทษผู้รับสินบลในฐานะเป็นผู้เสียหายได้ และการที่จำเลยไปเอาฟืนของนางนิ่มที่โจทก์เก็บไว้คืนนางนิ่มนั้น ก็หามีความผิดตามมาตรา ๑๔๕ ไม่ เพราะนางนิ่มไม่เอาเรื่องกับโจทก์แล้ว จำเลยจึงไม่มีอำนาจหน้าที่จะไปดำเนินคดี
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยไม่ได้เรียกร้องเอาเงิน ๕๐๐ บาทจากโจทก์ จำเลยไม่ผิดตามฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน โจทก์ฎีกาคัดค้านข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ว่า "รูปเรื่องไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ เพราะที่ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องของโจทก์นั้น ไม่ได้ชี้ขาดข้อเท็จจริงอย่างเดียวกัน ๆ " ศาลฎีกาเห็นว่าที่ศาลชั้นต้นชี้ขาดในข้อเท็จจริงว่า โจทก์นำสืบได้ความไม่สมฟ้องและศาลอุทธรณ์ชี้ขาดว่าข้อนำสืบของโจทก์ฟังไม่ได้นั้นเป็นการยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงแต่ละอย่างทั้งสองศาลเมื่อโจทก์มิได้ฎีกาในข้อกฎหมาย ฎีกาโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๒๑๙ ให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
