คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายพระภิกษุหีดเดินไม่ได้เป็นเวลากว่า ๒๐ วัน เนื่องด้วยบาดแผลที่ถูกทำร้าย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่ปรากฏว่าพระภิกษุหีดได้ทนทุกขเวทนาแก่กล้าประการใด ไม่นับว่าเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔ โจทก์ฎีกาว่าบาดแผลพระภิกษุหีดสาหัสโดยไปบิณฑบาตร์ เลี้ยงชีพไม่ได้เกิน ๒๐ วันไม่จำต้องทนทุกขเวทนากล้าเกิน ๒๐ วันด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามอนุมาตรา ๘ แยกได้เป็น ๒ ประการคือ (ก) ถือความทุพพลภาพหรือพยาธิมีอาการประกอบด้วยทนทุกข์เวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน หรือ (ข) ถึงกับไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้ โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า ๒๐ วัน แต่ละประการใดก็ได้ชื่อว่าเป็นบาดแผลสาหัสไม่จำต้องทั้ง ๒ ประการประกอบกัน เห็นว่าบาดแผลของพระภิกษุหีดไม่เข้าประการที่ ๑ แลในประการที่ ๒ เห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่าพระภิกษุหีดต้องบิณฑบาตร์เพื่อเลี้ยงชีพอาตมา จึงยังฟังไม่ได้ว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพของพระภิกษุหีด
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
