คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า ที่พิพาทเดิมเป็นโฉนดมีชื่อนายอ่อน นายก้อน เป็นผู้ถือกรรมสิทธิแล้วได้เอาจำนองไว้กับนางสาวหลี ต่อมาได้มีการไถ่ถอนจำนอง เวลานั้นโฉนดเดิมหายไป เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกใบแทนโฉนดให้ใหม่ แล้วผู้ถือกรรมสิทธิได้โอนขายให้แก่โจทก์ โจทก์ได้ชำระเงินให้แก่ผู้ขาย กับได้โอนโฉนดเป็นชื่อโจทก์เสร็จไปแล้ว ในการนี้โจทก์มิได้ไปตรวจดูที่ ภายหลังจึงทราบว่าจำเลยได้ครอบครองที่นารายนี้ติดต่อกันเป็นเวลา ๓๐ ปีแล้ว ครั้นโจทก์แจ้งให้จำเลยออกจากที่รายนี้ จำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องเป็นคดีนี้ ขอให้ขับไล่ และเรียกค่าเสียหาย
จำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยได้โก่นสร้างที่พิพาทและได้ครอบครองเป็นเจ้าของสิทธิเด็ดขาดติดต่อกันเป็นเวลา ๓๐ ปีแล้ว จำเลยย่อมได้กรรมสิทธิ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยและไม่เสียหายตามฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและใช้ค่าเสียหาย ๔๐๐ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่พิพาทเป็นที่มีโฉนดแผนที่แล้ว และโจทก์ได้รับโอนกรรมสิทธิมาจนบัดนี้ยังไม่ถึง ๑๐ ปี แม้จำเลยจะเป็นผู้ครอบครองติดต่อมาตลอดเวลากว่า ๓๐ ปีแล้ว แต่เมื่อสิทธิครอบครองของจำเลยยังมิได้จดทะเบียน จำเลยจะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้กับโจทก์ ซึ่งได้รับโอนกรรมสิทธิที่พิพาทมาโดยเสียค่าตอบแทนโดยสุจริต และจดทะเบียนการรับโอนนั้นไม่ได้ ดังที่บัญญัติไว้ตาม ป.ม.แพ่งฯ มาตรา ๑๒๙๙ ข้อที่ว่าโจทก์ซื้อโดยไม่สุจริตนั้น เมื่อจำเลยไม่ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลชั้นต้น จะยกขึ้นมากล่าวอ้างในชั้นฎีกาไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
