คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2537 (เลขอ้างอิง 58487)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า จำเลยขอให้ศาลปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยผู้ขอประกันขอใช้หลักประกันเดิม ตามบัญชีทรัพย์ที่เสนอมาพร้อมคำร้อง หมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264,266,268 วรรคแรก ประกอบด้วยมาตรา 266,341 และมาตรา 341 ประกอบด้วยมาตรา 80 การที่จำเลยทำปลอมขึ้นซึ่งเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการและนำไปใช้อ้างแสดงต่อผู้เสียหายกับได้หลอกลวงผู้เสียหายด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ก็โดยเจตนาเพื่อให้ได้ไปซึ่งเงินจาก ผู้เสียหายการกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อ กฎหมายหลายบท ซึ่งต้องลงโทษตามมาตรา 268 วรรคแรกประกอบด้วย มาตรา 266 อันเป็นกฎหมายที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90แต่การที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ใช้เป็นผู้ปลอมเอกสาร ดังกล่าวด้วย จึงต้องโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 268 วรรคแรก ประกอบด้วยมาตรา 266 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 268 วรรคสอง ให้จำคุกกระทงละ 3 ปีรวม 6 กระทงเรียงกระทงลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวมจำคุก 18 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 9 ปี พิเคราะห์รายงานการสืบเสาะและพินิจของจำเลยแล้วไม่มีเหตุอันควรรอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยมีคำร้องประกอบว่าจะยื่นฎีกา ต่อไป(ถ้อยคำสำนวน อันดับ 5,4) คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ตามพฤติการณ์แห่งคดีไม่มีเหตุสมควรที่จะปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา ไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง