คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2537 (เลขอ้างอิง 58603)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 จึงไม่รับ โจทก์เห็นว่า ฎีกาโจทก์ที่ว่า โจทก์ร้องทุกข์ต่อ พนักงานสอบสวนสำหรับเช็คตามเอกสารหมาย จ.1-จ.4 เพื่อประสงค์ให้ดำเนินคดีกับจำเลย คดีโจทก์ย่อมไม่ขาดอายุความ นั้น เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามฎีกา ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปด้วย หมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วย ความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4(1),(2)และ(3) ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์มีมูลให้ประทับฟ้องในข้อหาความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2538 มาตรา 4(1)(2)และ(3) เฉพาะมูลความผิดเกี่ยวกับ เช็คตามเอกสารหมาย จ.4 พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ในข้อหาความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วย ความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534มาตรา 4(1)(2)และ(3) สำหรับมูลความผิดเกี่ยวกับ เช็คตามเอกสารหมาย จ.1-จ.4 ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 53) โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 54) คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 ที่แก้ไขแล้ว ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในคดี ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ เห็นได้ว่าเป็นการห้ามฎีกาทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง