คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเข้าไปอาศัยอยู่ในที่สาธารณ พ.กรมการอำเภอได้สั่งห้ามจำเลยไม่ให้อาศัย จำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ลงโทษฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒ ศาลเดิมสอบถามโจทก์ ๆ แถลงว่าจำเลยได้เข้ามาอยู่ตั้งแต่พ.ศ.๒๔๗๒ ต่อมา พ.ศ.๒๔๗๖ พ.จึงสั่งห้ามไม่ให้จำเลยอยู่อาศัย แล้วจำเลยขัดขืนไม่ยอมออก ได้ความเท่านี้ ศาลเดิมสั่งงดสืบพะยานโจทก์ จำเลยเสียแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยชี้ขาดว่าคำสั่ง พ.ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.ปกครองท้องที่ พ.ศ.๒๔๕๗ ม.๑๒๒ ให้กรมการอำเภอมีหน้าที่ดูแลรักษาที่สาธารณประโยชน์ ฉะนั้นถ้าหากที่รายนี้เป็นที่สาธารณจริงคำสั่งเจ้าพนักงานก็ชอบด้วยกฎหมายเมื่อจำเลยไม่มีข้อแก้ตัว จำเลยก็ต้องมีผิดจึงให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง ให้ศาลเดิมสืบพะยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ(กฤต-พรหม-นล)
