คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยได้น้ำตาลมาเมื่อเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 มกราคม 2489 ได้ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 มกราคม 2489
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนด 2 วัน เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรมการจังหวัด ซึ่งออกตามอำนาจในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา อ้างว่าเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ต้องนับว่าเป็นคืนวันที่ 2 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 6(24)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เวลากลางคืนตามกฎหมาย มาตรา 6(24) นั้นกฎหมายมิได้บัญญัติว่าเป็นคืนของวันไหน ประกาศนับเวลาในราชการท่านให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกาเริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาคือภายหลัง 24.00 น. เป็นต้นไป ฉะนั้นเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 จึงต้องนับเป็นวันที่ 3 ตามคำพิพากษาฎีกา 586/2490 ส่วนการนับกำหนดเวลาเริ่มแรก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติไว้ว่ามิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวนเข้าด้วย กำหนดวันที่จำเลยไปแจ้งปริมาณจึงไม่ช้ากว่า 2 วัน
