คำฟ้องและคำให้การ
ความว่าจำเลยได้ต้องคำพิพากษาให้ลงโทษฐานพยายามลักทรัพย์ จำเลยและหลบหนีที่คุมขัง จำคุก ๑ ปี ๒ เดือน พ้นโทษแล้ว ต่อมาต้องคำพิพากษาให้ลงโทษฐานลักทรัพย์กำหนดโทษ ๑ ปี ๔ เดือน ๒๑ วัน จำเลยต้องจำยังไม่ครบกำหนดโทษ ได้หลบหนีเรือนจำ มากระทำผิดฐานลักทรัพย์อีก จะเรียกว่า จำเลยรับโทษจำคุกมาแล้ว ตามพ.ร.บ. กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย มาตรา ๘ + ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ว่า จะเรียกว่า จำเลยเคยรับโทษจำคุกมาแล้ว ๒ ครั้งไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำว่า ครั้งในมาตรา ๘ แห่ง พ.ร.บ. กักกัน ฯลฯ นั้นหมายความถึง ครั้ง ตามคำพิพากษา ไม่ใช่ ครั้งแห่งการหลุดพ้นโทษจำคุกมาแล้ว คดีนี้มีเหตุสมควรจะใช้พ.ร.บ. กักกันฯ แก่จำเลย เพราะประพฤติตนเป็นโจรเสมอ นับได้ว่ามีสันดานเป็นผู้ร้าย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้เพิ่มโทษกักกันจำเลย ๔ ปี
