คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 83 และริบของกลาง
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุกตลอดชีวิต คำรับของจำเลยที่ 2 ในชันสอบสวนและชั้นศาลเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 ประกอบมาตรา 53 คงจำคุก 25 ปี ของกลางริบ ส่วนจำเลยที่ 1 ให้ยกฟ้อง โจทก์ร่วมและจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 83 วางโทษประหารชีวิต โดยไม่ลดโทษให้จำเลยทั้งสอง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าวันเกิดเหตุจำเลยทั้งสองได้ใช้อาวุธปืนยิงนายสำราญและเด็กชายเกียงศักดิ์ ผู้ตายหลายนัด ผู้ตายทั้งสองถึงแก่ความตายในที่เกิดเหตุ คดีมีปัญหาข้อกฎหมายว่า จำเลยที่ 2 กระทำผิดโดยบันดาลโทสะหรือไม่ เห็นว่าแม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ยิงผู้ตายทั้งสองเพราะถูกนายสำราญผู้ตายพูดจาเยาะเย้ยเป็นทำนองว่าจะฆ่าพวกจำเลยที่ 2ให้หมด แม้บิดาจำเลยที่ 2 นายสำราญก็จะยิงไม่ให้เหลือดังที่จำเลยที่ 2 นำสืบก็ตาม แต่จำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้นก่อนโดยถามนายสำราญผู้ตายซึ่งขับรถจักรยานยนต์ผ่านมาว่า จะยิงพวกจำเลยให้หมดใช่ไหม อันเป็นการชวนทะเลาะวิวาท นายสำราญจึงพูดจาโต้ตอบไป ดังนี้ กรณีก็ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ถูกนายสำราญข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมการกระทำของจำเลยที่จึงไม่เป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ แต่ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสองโดยไม่ลดโทษนั้น
ได้ความว่าจำเลยทั้งสองได้เข้ามอบตัวต่อเจ้าพนักงานในวันเกิดเหตุ คำให้การตลอดจนการนำชี้ที่เกิดเหตุของจำเลยทั้งสองโดยเฉพาะข้อที่จำเลยที่ 2 รับว่าได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายจริงล้วนแต่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา กรณีจึงมีเหตุบรรเทาโทษสมควรลดโทษให้จำเลยทั้งสอง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลดโทษจำเลยทั้งสองคนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 52 (1) คงจำคุกจำเลยทั้งสองตลอดชีวิต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3.
