คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2545 ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 ให้จำคุก 8 เดือน
จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 เดือนครั้นถึงวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2545 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของระยะเวลายื่นอุทธรณ์
จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์โดยอ้างว่า เพิ่งแต่งตั้งทนายจำเลยในวันดังกล่าวซึ่งครบกำหนดอุทธรณ์ แต่ทนายจำเลยต้องใช้เวลาในการเรียงอุทธรณ์ระยะหนึ่ง ไม่อาจเรียงอุทธรณ์ทัน ขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไป 30 วันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ไม่ปรากฏพฤติการณ์พิเศษ ไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ และยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า มีเหตุที่จะอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยแล้ว จำเลยมีสิทธิยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นภายในกำหนดหนึ่งเดือนนับแต่วันอ่านคำพิพากษาให้คู่ความฟัง และจำเลยได้รับอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์
คดีของจำเลยไม่มีข้อยุ่งยาก หากจำเลยหาทนายความและยื่นอุทธรณ์ภายในกำหนดอายุอุทธรณ์ก็อยู่ในวิสัยที่จะกระทำได้ แต่จำเลยเพิ่งแต่งทนายความเพื่อดำเนินกระบวนพิจารณาในชั้นอุทธรณ์ในวันสุดท้ายที่ครบกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ และทนายจำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์โดยอ้างในคำร้องว่าจำเลยเพิ่งแต่งทนายความเพื่อว่าความในชั้นอุทธรณ์ ทนายจำเลยไม่อาจเรียงฟ้องอุทธรณ์ได้ทัน จึงขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ออกไปสามสิบวัน ข้ออ้างและเหตุผลตามคำร้องไม่ใช่กรณีมีพฤติการณ์พิเศษ ที่ศาลล่างทั้งสองมีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลาอุทธรณ์ออกไปอีกจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
