คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ให้จำเลยอาศัยใช้ห้องแผงลอยทำเป็นร้านตัดผม ต่อมาจำเลยเลิกกิจการร้านตัดผม โจทก์ได้บอกล่าวให้จำเลยขนสิ่งของต่าง ๆ ออกไปเสีย จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับ
จำเลยให้การว่า เช่าห้องพิพาทจากโจทก์เป็นที่อยู่อาศัย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและขนส่งของต่าง ๆ ออกจากห้องของโจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาถือตามข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่า จำเลยเช่าห้องพิพาทจากโจทก์ทำการค้า มิใช่เพื่ออยู่อาศัย การเช่ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสือ โจทก์ได้บอกให้จำเลยขนของออกไปจากห้องพิพาท และส่งมอบให้โจทก์แล้ว
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามที่โจทก์ฟ้องอ้างว่าจำเลยอาศัยและได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่ยอมออกก็เป็นเหตุที่โจทก์จะขอให้ขับไล่จำเลยได้ การที่จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยเช่าห้องพิพาทจากโจทก์ ไม่ได้อาศัย แต่เมื่อการเช่ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสือ และจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ จำเลยก็ยกการเช่าขึ้นยันต่อโจทก์มิได้ เท่ากับจำเลยจะอ้างว่าผิดประเด็นมิได้ ฎีกาจำเลยไม่มีเหตุผลที่จะเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย
