คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 3732ตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี เนื้อที่ 50 ไร่ราคาประมาณ 750,000 บาท และได้จดทะเบียนยกให้แก่จำเลยโดยเสน่หาเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2521 ที่สำนักงานที่ดินจังหวัดปทุมธานี โดยตกลงกันที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอธัญบุรี เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2522 ให้โจทก์มีสิทธิเก็บกินไปตลอดชีวิตแต่จำเลยไม่ยอมให้โจทก์เก็บกิน ทั้งไม่ยอมให้เงินและสิ่งจำเป็นในการเลี้ยงชีพแก่โจทก์ซึ่งตกเป็นคนยากไร้และจำเลยยังสามารถให้โจทก์ได้แต่ไม่ให้ จำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ ขอให้ศาลเพิกถอนคืนการให้ที่ดินโฉนดดังกล่าวกลับมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตามเดิมหากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทโจทก์ขายให้แก่จำเลยซึ่งเป็นหลาน แต่เสี่ยงค่าธรรมเนียม จึงจดทะเบียนเป็นการยกให้
จำเลยไม่เคยตกลงให้โจทก์เก็บกินตลอดชีวิตและไม่เคยประพฤติเนรคุณโจทก์มีที่ดินหลายแปลงและเก็บค่าเช่าที่ดินเลี้ยงชีพ ส่วนจำเลยมีฐานะยากจน ไม่สามารถให้สิ่งของจำเป็นเลี้ยงดูโจทก์ได้ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าโจทก์เป็นคนยากไร้ซึ่งต้องการสิ่งของจำเป็นเลี้ยงชีวิตจากจำเลยหรือไม่ เป็นปัญหาที่อยู่ในประเด็นข้อพิพาทซึ่งศาลชั้นต้นกำหนดไว้ว่า จำเลยประพฤติเนรคุณดังโจทก์กล่าวอ้างหรือไม่ ส่วนปัญหาตามฎีกาโจทก์ข้อต่อไปที่ว่า จำเลยได้หมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ตามคำฟ้องโจทก์กล่าวอ้างแต่เพียงว่าจำเลยบอกปัดไม่ให้สิ่งของจำเป็นเลี้ยงชีวิตแก่โจทก์ในเวลาที่โจทก์ยากไร้และยังสามารถจะให้ได้เท่านั้นที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรงนั้นจึงเป็นการนำสืบนอกประเด็น และมิใช่ข้อเท็จจริงที่ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลล่าง ทั้งไม่ใช่ปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายืน
