คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากศาลฎีกามีคำพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปและห้ามเกี่ยวข้อง ต่อมาศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้เจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับแก่จำเลยและบริวาร
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมีสิทธิครอบครองเหนือที่ดินพิพาทและมิใช่บริวารของจำเลย ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องว่า คดีนี้ผู้ร้องโต้แย้งสิทธิของโจทก์ ผู้ร้องจะมาร้องในคดีนี้มิได้ต้องฟ้องเข้ามาเป็นคดีใหม่ จึงให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์ คดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา ดดยมีคำขอในเหตุฉุกเฉิน
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งว่า ให้มีคำสั่งไปยังเจ้าพนักงานที่ดิน ห้ามมิให้ดำเนินการเกี่ยวกับที่ดินที่ผู้ร้องและโจทก์พิพาทกันต่อไป ห้ามมิให้เจ้าพนักงานที่ดินทำนิติกรรมเกี่ยวกับที่ดินพิพาท ให้ผู้ร้องวางเงินประกันความเสียหายจำนวน ๕,๐๐๐ บาท
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องทั้งสองฉบับของผู้ร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การร้องขอคุ้มครองประโยชน์ในระหว่างการพิจารณาหรือเพื่อบังคับตามคำพิพากษา โดยมีคำขอในเหตุฉุกเฉินตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๕๔, ๒๖๖ จะต้องเป็นการขอให้คุ้มครองประโยชน์ของผู้ขอเพื่อให้ทรัพย์สิน สิทธิหรือประโยชน์อย่างหนึ่งอย่างใดที่พิพาทกันในคดี ได้รับการคุ้มครองไว้จนกว่าศาลจะได้มีคำพิพากษาแต่คดีนี้กรณีพิพาทกันในชั้นบังคับคดีซึ่งมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยชี้ขาดเพียงว่า ผู้ร้องเป็นบริวารของจำเลยหรือไม่ ส่วนที่ผู้ร้องอ้างว่ามีสิทธิครอบครองเหนือที่พิพาทด้วยนั้น เป็นเรื่องที่ผู้ร้องจะไปว่ากล่าวเอากับโจทก์ต่างหากจากคดีนี้ ผู้ร้องจึงไม่มีเหตุที่จะให้ศาลนำวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษามาใช้ในชั้นนี้ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
