คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า บิดาโจทก์ได้จดทะเบียนขายฝากที่ ๒ แปลงไว้กับจำเลย มีกำหนด ๑๐ ปี ต่อมาบิดาโจทก์ถึงแก่กรรม โจทก์ได้โอนรับมรดกที่ดินทั้งสองแปลงนั้น และได้แสดงความจำนงขอไถ่ถอนการขายฝากกับจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมให้โจทก์ไถ่ถอน ขอให้บังคับให้จำเลยรับเงินค่าไถ่ถอน หรือให้สั่งให้เจ้าพนักงานที่ดินจดทะเบียนการไถ่ถอนให้โจทก์ จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ไม่ใช่บุตรของนายบานเย็นผู้ขายฝากที่ดินทั้ง ๒ แปลงนี้ ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุตรนายบานเย็นและนายบานเย็นได้รับรองโจทก์เป็นบุตร โจทก์จึงเป็นทายาทของนายบานเย็น มีสิทธิไถ่ถอนการขายฝากจากจำเลยได้ ให้จำเลยรับการไถ่ถอน และไปจดทะเบียนการไถ่ถอนต่อเจ้าพนักงานที่ดิน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เป็นบุตรของนายบานเย็น และนายบานเย็นได้รับรองและแสดงออกว่าโจทก์เป็นบุตรของนายบานเย็น โจทก์จึงมีสิทธิรับมรดกของนายบานเย็น ที่จำเลยว่าโจทก์ไม่ได้ขอให้ศาลสั่งแสดงว่าโจทก์เป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของนายบานเย็นเสียก่อน จึงยังไม่มีสิทธิขอให้ศาลบังคับจำเลยให้รับการไถ่ถอนที่ดินดังกล่าวจากโจทก์นั้น เมื่อโจทก์เป็นบุตรของนายบานเย็น มีสิทธิรับมรดกของนายบานเย็น โจทก์ก็มีสิทธิฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่จำเป็นต้องขอให้ศาลสั่งแสดงว่าโจทก์เป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของนายบานเย็นก่อน ดังฎีกาที่ ๒๐๔/๒๕๐๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย.
