เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยที่ ๒ เปนหุ้นส่วนใหญ่อยู่ในห้าง เวลาจำเลยที่ ๑ กู้เงินของโจทย์มานั้น จำเลยได้รู้แลยินยอมให้เอาตราญี่ห้อของห้างมาตีประทับรับรองเงินทำให้โจทย์เข้าใจว่าจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินรายนี้ไปใช้ในกิจการของห้างญี่ห้อ ทั้งเวลาที่ร้านญี่ห้อนี้ จะเลิกโอนขายให้แก่จำเลยที่ ๒ นั้น โจทย์ก็ได้บอกแก่จำเลยที่ ๒ ให้ทราบในเวลานั้นว่า โจทย์มีณี่สินติดค้างอยู่ในร้านนั้นด้วย โดยจำเลยที่ ๒ รู้สึกดีแลยินยอมจะจัดการให้ฉนี้ แม้ในเวลาพิจารณาคดี (คือคดีที่โจทย์ฟ้องเรียกณี่สินรายนี้จากจำเลย) จำเลยที่ ๑ จะได้เบิกว่าเงินรายนี้จำเลยที่ ๑ ได้กู้มาใช้เปนส่วนตัวก็ดี ก็หาทำให้จำเลยที่ ๒ พ้นจากความรับผิดชอบได้ไม่ จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดชอบใช้เงินรายนี้ให้โจทย์ตามกฎหมายลักษณหุ้นส่วนแลบริษัทมาตรา ๔๐
