คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เสียภาษีการค้าในการขายสินค้าแค้มปิ้งแก๊สตามบัญชีอัตราภาษีการค้าในประมวลรัษฎรกร ประเภทการค้า ๑ ชนิด ๑ (ก) ต่อมาเจ้าพนักงานประเมินได้แจ้งการประเมินให้โจทก์เสียภาษีในอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า ๑ ชนิด ๒ (ข) รวมทั้งเบี้ยปรับเงินเพิ่มและภาษีบำรุงเทศบาล โจทก์เห็นว่าเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ได้อุทธรณ์การประเมิน คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์สั่งยกอุทธรณ์ของโจทก์ จึงขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการประเมินและสั่งยกเลิกการเรียกเบี้ยปรับเงินเพิ่มจากโจทก์ด้วย
จำเลยให้การว่า สินค้าแค้มปิ้งแก๊สของโจทก์เป็นสินค้าที่ใช้แก๊สเป็นเชื้อเพลิงอาจใช้เป็นตะเกียงและเตาหุงต้มได้ เข้าลักษณะเป็นสินค้าหรือเครื่องใช้อย่างอื่นซึ่งใช้กับแก๊สตามบัญชีอัตราภาษีการค้า ประเภทการค้า ๑ ชนิด ๒(ข) การประเมินชอบแล้ว ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตะเกียงแค้มปิ้งแก๊สนี้แบ่งส่วนใหญ่ออกเป็นสองส่วนคือส่วนถังแก๊สกับส่วนตะเกียงซึ่งต่อกับถังแก๊ส ถังแก๊สมีขนาดบรรจุหลายขนาด จุดประสงค์ก็เพื่อความสะดวกในการขนย้ายไปใช้ในที่ซึ่งไม่มีไฟฟ้า เพราะตะเกียงนี้ใช้แก๊สเป็นเชื้อเพลิง
ศาลฎีกาเห็นว่าตะเกียงแค้มปิ้งแก๊สของโจทก์ดังกล่าวนั้นมีลักษณะเป็นเครื่องใช้อย่างหนึ่ง ซึ่งใช้กับแก๊สตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าในประมวลรัษฎากรประเภทการค้า ๑ ชนิด ๒(ข) ย่อมต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ ๒๐ ของรายรับ หาใช่สินค้าชนิด ๑(ก) ดังที่โจทก์ฎีกาไม่ เพราะที่จะเข้าอยู่ในชนิด ๑(ก) ได้นั้นจะต้องไม่ใช่สินค้าชนิด ๒เมื่อสินค้าตะเกียงแค้มปิ้งแก๊สของโจทก์จัดอยู่ในชนิด ๒ ในฐานะที่เป็นเครื่องใช้อย่างหนึ่งซึ่งใช้กับแก๊สแล้ว จึงถือไม่ได้ว่าเป็นสินค้าในประเภทการค้า ๑ชนิด ๑(ก) ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่โจทก์ฎีกาขอให้ศาลสั่งงดเบี้ยปรับนั้น ประมวลรัษฎากร มาตรา ๘๙(๓)บัญญัติให้ผู้ประกอบการค้าเสียเบี้ยปรับในกรณียื่นแบบแสดงรายการไว้ไม่ถูกต้องหรือมีข้อผิดพลาดทำให้จำนวนภาษีที่ต้องเสียคลาดเคลื่อนไปและในวรรคท้ายของมาตรา ๘๙ นั้นเองบัญญัติว่า
เบี้ยปรับตามมาตรานี้อาจงดหรือลดลงได้ตามระเบียบที่อธิบดีกำหนดโดยอนุมัติรัฐมนตรี โจทก์มิได้กล่าวอ้างมาในฎีกาเลยว่ากรณีของโจทก์ต้องด้วยระเบียบที่อธิบดีกำหนดไว้ในการงดหรือลดเบี้ยปรับได้โดยอย่างไร จึงไม่มีเหตุที่จะวินิจฉัยงดเบี้ยปรับให้โจทก์ได้ ที่โจทก์ฎีกาให้งดเงินเพิ่มนั้น ประมวลรัษฎากรมาตรา ๘๙ ทวิ บัญญัติว่าผู้ประกอบการค้าใดไม่ชำระภาษีภายในกำหนดเวลาตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ให้เสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ ๑ ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระโดยไม่รวมเบี้ยปรับตามมาตรา ๘๙ ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายกำหนดเวลาชำระภาษีและได้มีการชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น ให้ลดเงินเพิ่มลงเหลือร้อยละ ๐.๕ ต่อเดือนหรือเศษของเดือน กรณีของโจทก์ไม่ปรากฏว่าด้วยเหตุที่จะงดเงินเพิ่มหรือลดเงินเพิ่มตามมาตรา ๘๙ ทวิ ดังกล่าวได้โดยอย่างไรจึงไม่มีเหตุที่ศาลสั่งงดเงินเพิ่มให้โจทก์ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
