คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าห้องเลขที่ 7 ของโรงแรมแอมบาสซาเดอร์จากจำเลยมีกำหนด 1 ปี ได้วางมัดจำค่าเสียหายไว้เป็นเงิน168,000 บาท เมื่อสิ้นสุดสัญญาเช่าแล้วจำเลยไม่คืนเงินมัดจำไว้ จึงขอให้บังคับจำเลยคืนเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่าไม่เคยทำสัญญาเช่าและเรียกเงินมัดจำตามฟ้องโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกเงินมัดจำคืนเพราะจำเลยได้หักเงินมัดจำเป็นค่าเสียหายของห้องเช่าที่โจทก์ส่งมอบแล้วขอให้ยกฟ้อง
ระหว่างพิจารณาศาลชั้นต้นงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่าคำให้การไม่ชัดแจ้งจำเลยไม่มีประเด็นที่จะสืบ ข้อเท็จจริงต้องรับฟังตามฟ้องพิพากษาให้จำเลยชำระเงินพร้อมดอกเบี้ยตามฟ้องแก่โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ต้องนำสืบให้ได้ความตามฟ้องพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานโจทก์ต่อไปจนสิ้นกระแสความแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี โจทก์และจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำให้การจำเลยมีใจความในตอนแรกว่าจำเลยไม่เคยทำสัญญาเช่ากับโจทก์และจำเลยไม่ได้ให้โจทก์เช่าห้องเลขที่ 7 ไม่ทราบว่าโจทก์วางมัดจำการเสียหายไว้เป็นเงิน168,000 บาท แต่ตอนหลังกลับให้การว่าจำเลยไม่ต้องคืนเงินมัดจำความเสียหายให้แก่โจทก์เพราะคิดหักเป็นค่าเสียหายที่โจทก์ก่อขึ้นกับห้องเช่าที่ส่งมอบคืนเป็นคำให้การจำเลยที่ขัดแย้งกันไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยให้โจทก์เช่าห้องและรับเงินมัดจำไว้หรือไม่ รวมทั้งเหตุแห่งการนั้นด้วยจึงเป็นคำให้การจำเลยที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 177 วรรคสอง จำเลยจึงไม่มีประเด็นจะนำสืบตามคำให้การแต่ไม่ถือว่าเป็นการรับข้อเท็จจริงตามฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยเป็นที่เข้าใจว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องโจทก์โดยสิ้นเชิงคดียังมีประเด็นข้อพิพาทโจทก์จึงยังต้องนำสืบให้ได้ความตามฟ้องจึงจะชนะคดีได้.
