คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยจดคำให้การชั้นสอบสวนของ ค.โดยจดลงว่านายสมัยและนายเสาเป็นผู้สอบสวน ซึ่งความจริงบุคคลทั้ง ๒ นี้มิได้อยู่ในเวลาสอบสวนนั้น ครั้นข้าหลวงประจำจังหวัดสอบถามจำเลย ๆ ก็ยืนยันตามที่จดไว้ในคำให้การ โจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยแจ้งความเท็จ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคำเท็จเหล่านี้ไม่ใช่สาระสำคัญในกรณีพิพาท มิอาจทำให้สาธารณชนหรือผู้ใดเสียหาย พิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินว่าถ้อยคำที่จำเลยให้การแก่ข้าหลวงประจำจังหวัดนั้น จำเลยรู้แล้วว่าเป็นเท็จและอาจทำความเสียหายให้แก่ราชการอันเกี่ยวกับการสอบสวนเรื่องนั้นได้ ความผิดฐานแจ้งความเท็จไม่จำเป็นว่าคำเท็จนั้นๆ จะต้องเป็นสาระสำคัญในกรณีพิพาทเสมอไป เพียงแต่อาจทำให้ผู้อื่นหรือสาธารณชนเสียหายได้แล้วก็ต้องมีความผิด ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๑๘
