เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็จจริงได้ความว่า ต. เปนเจ้าของที่ดินแปลงหนึ่ง มีความประสงค์จะให้ที่ดินนั้นแก่ โจทก์ จำเลยคนละครึ่ง ครั้น ท. ตาย โจทก์ จำเลยแบ่งทรัพย์มฤดกของ ท. เท่า ๆ กันเหลืออยู่ก็แต่ที่ดินรายพิพาทหนี้ ซึ่ง จำเลยบอกว่าจะแบ่งให้ภายหลัง โจทก์ จำเลยทำกินมาในที่ดินรายนี้ด้วยกันตั้งแต่ ท. ยังไม่ตาย ต่อมา จำเลยไปขอรับโฉนดเสียผู้เดียวและ โจทก์ก็ไม่ทราบประกาศดังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอแบ่งฝ่าย จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ขาดกรรมสิทธิ์และอ้างสัญญาเช่า ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ไม่เชื่อ สัญญาเช่า เพราะ โจทก์มีส่วนได้ในที่ดินเหตุใดจึงต้องทำสัญญาเช่า ดูไม่ลงรอยกัน และจำเลยไม่แสดงเหตุผลให้ชัดแจ้งว่า โจทก์ยินยอมหรือขาดกรรมสิทธิ์ในที่รายนี้ และจำเลยจะต้องสืบให้เห็นว่าโจทก์ทราบประกาศและยินยอมโดยตรง หรือโดยปริยายหรือโดยอายุความการลงชื่อรับมฤดกจึงจะเกิดผลตามกฎหมาย
