คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยสมคบกันหลอกลวง ม.ผู้วิกลจริตไปทำสัญญาจำนองที่ดินซึ่งมีชื่อ ม.แลนางแปลกไว้กับ ป.จำเลย โดย ว. จำเลยปลอมตัวเป็นนางแปลกแลลงลายมือชื่อนางแปลกในสัญญาจำนอง แล้วต่อมา ป.จำเลยได้นำสัญญาปลอมมาฟ้องศาลให้บังคับการจำนอง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ ศาลเดิมวินิจฉัยว่า คดีฉะเพาะตัว ว.ขาดอายุความแล้ว ส่วน ป.จำเลยนั้นพิพากษาว่ามีผิดตาม ม.๒๒๗-๒๒๕ แล๒๒๖ ให้จำคุก ๓ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความแล้ว แลรูปคดีไม่เข้ามาตรา ๒๒๕ แลเห็นว่าจำเลยไม่มีผิดตาม ม.๒๒๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้จำเลยเป็นผู้ปลอมขึ้นเอง หาใช่ผู้อื่นปลอมไม่ จำเลยจึงไม่มีผิดตาม ม.๒๒๗ อีกประการหนึ่ง โจทก์มิได้บรรยายการกระทำผิดของจำเลยฐานใช้หนังสือปลอม แสดงว่าโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษจำเลยฐานนี้ แม้อ้างมาตรา ๒๒๗ มาด้วยก็เป็นการอ้างรวม ๆ มา
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์้
