คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2531 (เลขอ้างอิง 61486)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง ฎีกาโจทก์ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220จึงไม่รับฎีกาของโจทก์โจทก์เห็นว่า การรับฟังพยานของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การกระทำของจำเลยตามฟ้องโจทก์เป็นความผิดในข้อหาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายจึงไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157,90 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 82)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 84)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงฎีกาโจทก์พยายามจะบิดผันข้อเท็จจริงให้เป็นข้อกฎหมาย แต่ตามความแล้วเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลล่างซึ่งเป็นข้อเท็จจริงจึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาโจทก์เป็นการชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง