คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๖ ฝ่าย ๑ จำเลยที่ ๗ ถึงที่ ๑๐ อีกฝ่าย ๑ สมคบกันสมัคร์ใจใช้มีดและไม้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันต่างฝ่ายต่างมีบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๓
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๓
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าไม่มีผู้ถูกทำร้ายถึงตายหรือถึงสาหัส จะลงโทษไม่ได้ จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมัคร์ใจทำร้ายร่างกายกันมีบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษฐานวิวาทตาม ม.๒๕๓ ประกอบกับคำขอครั้งแรกอ้าง ม.๒๕๔ ด้วยแล้วขีดฆ่าออก แสดงชัดว่าเมื่อโจทก์ฟ้องไม่ประสงค์ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
