เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า เมื่อวันที่ ๒๒ เมษายน ๕๘ จำเลยได้ทำสัญญาณะหอทะเบียนที่ดินขายฝากที่ดินโฉนดที่ ๕๑๐๕ ให้ไว้แก่โจทย์เปนเงิน ๔๘๐ บาท วันที่ ๓ พฤษภาคม ๕๘ จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาเช่าที่ดินรายนี้จากโจทย์คิดค่าเช่าปีละ ๑๒๑ บาท แล้วจำเลยได้เข้าทำที่นานี้ ต่อมาเมื่อ ปี ๒๔๖๒ จำเลยได้ทำสัญญาเพิ่มเงินขายฝากจากโจทย์อีก ๒๖๕ บาท ครั้นวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๖๘ โจทย์ฟ้องเรียกที่นาเปนกรรมสิทธิ์ อ้างว่าขายฝากเกิน ๑๐ ปี และเรียกค่าเช่า จำเลยต่อสู้เปนข้อกฎหมายว่า กิริยาที่ประพฤติกันมาเปนจำนอง ฎีกาตัดสินในประเด็นที่ขึ้นมาชั้นศาลฎีกาว่าการที่จำเลยอยู่ในที่ขายฝากนี้ได้ก็โดยอาศรัยการเช่าจากโจทย์ หาได้อยู่อย่างการจำนองไม่ คดีเช่นนี้มีฎีกาที่ ๓๓๑/๒๔๕๙ เปนแบบอย่างอยู่แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ที่เปนสิทธิตามที่โจทย์ขอ
