คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยเป็นข้าหลวงประจำจังหวัดสั่งเจ้าพนักงานที่ดินให้ขัดข้องไม่ออกตราจองให้โจทก์ ซึ่ง
จำเลยให้การว่าที่รายพิพาททางราชการสงวนไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ จำเลยไม่มีอำนาจออกตราจองให้ ศาลชั้นต้นจึงงดสืบพะยานแล้วพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกากลับย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานตามประเด็นที่โต้แย้งกันโดยเห็นว่าพะยานหลักฐานไม่พอที่จะวินิจฉัยคดีได้ ปรากฎว่าก่อนที่ศาลชั้นต้นกำหนดวันพิจารณาจำเลยร้องขอให้ศาลวินิจฉัยเสียก่อนว่าจำเลยไมีมีหน้าที่ออกตราจอง แลโจทก์ไม่ได้ร้องขอตราจองทางำรมการอำเภอตามระเบียบ จึงไม่จำเป็นต้องสืบข้อเท็จจริงข้ออื่นต่อไป ศาลล่างทั้ง ๒ มีคำสั่งต้องกันให้ยกคำขอของจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าที่ศาลขั้นต้นสั่งให้สืบพะยานโจทก์จำเลยนั้น เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา คู่ความจะอุทธรณ์ฎีกาไม่ได้
