คำฟ้องและคำให้การ
เดิมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยไม่แจ้งปริมาณและสาถนที่เก็บข้าวที่จำเลยมีไว้ ๒๕ กระสอบ จำเลยรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดกาญจนบุรีพิพากษาลงโทษจำเลยและให้ริบข้าวของกลาง ปรากฏว่าเมื่อจำเลยถูกจับนั้นมีข้าวอยู่ในความครอบครองของจำเลยเพียง ๒ กระสอบ ในชั้นบังคับคดีจำเลยคงมอบ ๒ กระสอบนั้นแก่เจ้าหน้าที่โจทก์ร้องขอให้บังคับจำเลย ตาม ก.ม.อาญามาตรา ๒๙ จำเลยแถลงว่า ข้าว๒๓ กระสอบได้ขายไปก่อนถูกจับหมดแล้ว ไม่สามารถส่งมอบได้ ศาลชั้นต้น สั่งให้จำเลยใช้ราคาข้าว ๒๓ กระสอบราคา ๓๒๒๐ บาทภายใน ๑๕ วัน มิฉะนั้นให้บังคับคดีตาม ม. ๒๙ ก.ม.อาญา
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้าว ๒๓ กระสอบไม่ได้เป็นของกลางในคดีนี้ จะริบไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกคำร้องของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะจำเลยถูกจับกุม จำเลยมีข้าวของกลางอยู่เพียง ๒ กระสอบ และถูกยึดเป็ฯของกลาง แม้จำเลยจะกระทำผิดในการที่มีข้าวอยุ่ในคความครอบครองถึง ๒๕ กระสอบก็ดี แต่ก็ได้ความว่าจำเลยได้จำหน่ายไปเรื่อย ๆ จนเหลือเพียง ๒ กระสอบจึงถูกจับ ข้าวที่จำหน่ายไปแล้ว ๒๓ กระสอบนั้นหาใช่เป็ฯข้าวของกบางไม่ และมิใช่ข้าวที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
