คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 47/2 หมู่ที่ 4 ตำบลเขาบางแกรก อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี และที่ดินโฉนดเลขที่ 3327 ตำบลเขาบางแกรก อำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี ของโจทก์ ให้จำเลยและบริวารส่งมอบบ้านและที่ดินคืนโจทก์ในสภาพเรียบร้อย ห้ามจำเลยและบริวารยุ่งเกี่ยวกับบ้านและที่ดิน ให้จำเลยชำระเงิน 40,000 บาท แก่โจทก์ และค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกบ้านและที่ดิน จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำบังคับ ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีแก่จำเลยตามคำขอของโจทก์แล้ว ต่อมาเจ้าพนักงานบังคับคดีปิดประกาศให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลยยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายในกำหนดเวลาแปดวันนับแต่วันปิดประกาศ
จำเลยยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนหมายบังคับคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า จำเลยเป็นลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่อาจยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลได้ ให้ยกคำร้อง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีสิทธิยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลได้หรือไม่ เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 จัตวา (3) (เดิม) บัญญัติให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารของลูกหนี้ตามคำพิพากษายื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายในกำหนดเวลาแปดวันนับแต่วันปิดประกาศ ฉะนั้น ผู้ที่มีสิทธิยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลตามบทบัญญัติดังกล่าวต้องเป็นบุคคลที่ไม่ใช่ลูกหนี้ตามคำพิพากษาหรือบริวารของลูกหนี้ตามคำพิพากษาใช้สิทธิของตนเหนือทรัพย์สินที่จะมีการบังคับคดี แต่คดีนี้จำเลยผู้ยื่นคำร้องเป็นลูกหนี้ตามคำพิพากษาซึ่งถูกบังคับให้ขับไล่ จำเลยจึงไม่มีสิทธิกล่าวอ้างว่าตนเป็นผู้มีอำนาจพิเศษให้พ้นจากการถูกบังคับคดีตามคำพิพากษาได้ ที่ศาลล่างทั้งสองยกคำร้องของจำเลยนั้น
ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีนำประกาศให้ขับไล่จำเลยและบริวารไปปิดที่บ้านเลขที่ 42/1 ของจำเลย ไม่ได้ปิดประกาศที่บ้านเลขที่ 47/2 ตามคำฟ้อง การบังคับคดีจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เป็นฎีกานอกเหนือไปจากประเด็นในคำร้องของจำเลย และถือว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 6 ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง (เดิม) ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
