คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินทดแทนจำนวน 20,568 บาท และเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการกองทุนเงินทดแทนที่ 213/2548
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้เพิกถอนคำวินิจฉัยที่ 213/2548 ของคณะกรรมการกองทุนเงินทดแทน ลงวันที่ 9 กันยายน 2548 เฉพาะส่วนที่ปฏิเสธการจ่ายค่ารักษาพยาบาลส่วนที่เกิน 35,000 บาท แก่กรณีประสบอันตรายของนางสมพร ลูกจ้างโจทก์ ให้จำเลยจ่ายเงินทดแทนค่ารักษาพยาบาลจำนวน 20,568 บาท ที่โจทก์ได้ทดรองจ่ายไปคืนแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางรับฟังข้อเท็จจริงว่า นางสมพรเป็นลูกจ้างของโจทก์ โจทก์ส่งเงินสมทบเข้ากองทุนเงินทดแทนสำหรับลูกจ้างทุกเดือน ขณะปฏิบัติงานจับชิ้นไม้เพื่อขัดแต่งงานที่เครื่องขัดหุ่น นางสมพรเกิดเสียหลักมือขวากระแทกกับเครื่องขัดหุ่น กระดูกแขนขวาหัก เข้ารักษาที่โรงพยาบาลนวนคร แพทย์รับไว้รักษาพยาบาล ปรากฏว่ากระดูกเรเดียส (กระดูกชิ้นใหญ่) และกระดูกอัลนา (กระดูกชิ้นเล็ก) หักทั้ง 2 ชิ้น กระดูกเรเดียสหักเป็น 3 ท่อน ส่วนกระดูกอัลนาหักเป็น 2 ท่อน แพทย์ผ่าตัดโดยใช้โลหะ 2 แท่ง ดามกระดูกทั้ง 2 ชิ้น ที่หัก ค่ารักษาพยาบาล 55,568 บาท โรงพยาบาลนวนครเรียกเก็บเงินค่ารักษาพยาบาลจากจำเลยได้เพียง 35,000 บาท
ส่วนที่เหลือ 20,568 บาท โจทก์ในฐานะนายจ้างจ่ายให้โรงพยาบาลแล้วจึงยื่นคำร้องขอเบิกจากสำนักงานประกันสังคมจังหวัดปทุมธานี สำนักงานประกันสังคมจังหวัดปทุมธานีปฏิเสธ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง คณะกรรมการกองทุนเงินทดแทนพิจารณาอุทธรณ์ครั้งที่ 15/2548 และครั้งที่ 16/2548 แล้วมีคำวินิจฉัยที่ 213/2548 มีความเห็นยืนตามคำสั่งของสำนักงานประกันสังคมจังหวัดปทุมธานี โดยให้เหตุผลว่าการประสบอันตรายไม่เข้าข่ายบาดเจ็บอย่างรุนแรงของกระดูกหลายแห่ง และต้องได้รับการผ่าตัดแก้ไขตามกฎกระทรวงฉบับที่ 2 (พ.ศ.2539) ข้อ 2 (2) ให้นายจ้างจ่ายค่ารักษาพยาบาลไม่เกิน 35,000 บาท ตามข้อ 1 โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องภายในกำหนดเวลาตามกฎหมาย แล้ววินิจฉัยว่า
ปลายแขนขวามีกระดูกอยู่ 2 ชิ้น กระดูกเรเดียสแตกหักเป็น 3 ท่อน แพทย์ต้องใช้โลหะยาวดามกระดูกที่หักเป็น 3 ท่อน ให้เป็นชิ้นเดียวกันตามเดิม ส่วนกระดูกอัลนาแตกหักเป็น 2 ท่อน แพทย์ต้องใช้โลหะที่สั้นกว่าดามกระดูกที่หักเป็น 2 ท่อน ให้เป็นชิ้นเดียวกันตามเดิม แพทย์ต้องใช้โลหะ 2 แท่ง และใช้วิชาศัลยแพทย์ทำการผ่าตัดเพื่อต่อเชื่อมกระดูกแขนทั้ง 2 ชิ้น จึงเป็นการผ่าตัดเพื่อต่อเชื่อมกระดูกแขนเกินกว่าหนึ่งแห่งหรือหลายแห่ง ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 2 (พ.ศ.2539) ข้อ 2 มีปัญหาวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยว่า การประสบอันตรายของนางสมพร ลูกจ้างโจทก์เป็นการบาดเจ็บอย่างรุนแรงของกระดูกหลายแห่งและต้องได้รับการผ่าตัดแก้ไข มีสิทธิได้รับค่ารักษาพยาบาลเท่าที่จ่ายจริงตามความจำเป็นเพิ่มขึ้นได้อีกจำนวนไม่เกิน 50,000 บาท
นอกเหนือจากจำนวน 35,000 บาท ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2539) ออกตามความในพระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ.2537 ข้อ 2 (2) หรือไม่ พิจารณาจากกฎกระทรวงดังกล่าวและพระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ.2537 ปรากฏว่าไม่ได้ให้ความหมายของคำว่า "กระดูกหลายแห่ง" เอาไว้แต่อย่างใด เมื่อพิจารณาข้อกฎหมายตามความหมายในพจนานุกรมฉบับราชบัญฑิตยสถานพุทธศักราช 2542 ว่า "แห่ง" แปลว่า "ที่" ทำหน้าที่ได้ทั้งเป็นคำนามและลักษณะนาม กล่าวคือกระดูกหลายแห่งหมายถึงกระดูกหลายที่ แต่ถ้อยคำดังกล่าวไม่ชัดเจน ทำให้ตีความข้อกฎหมายได้หลายนัย กล่าวคือกระดูกหักหลายชิ้นที่บริเวณแขนข้างหนึ่งเป็นกระดูกหักแห่งเดียวคือดูที่อวัยวะเป็นสำคัญ หรือพิจารณาว่าเป็นกระดูกคนละชิ้นเมื่อมีการแตกหักหรือบาดเจ็บหลายชิ้นเป็นการบาดเจ็บของกระดูกหลายแห่ง
เมื่อกฎหมายเงินทดแทนเป็นกฎหมายที่มีวัตถุประสงค์เพื่อคุ้มครองลูกจ้าง แม้จำเลยจะอ้างว่าวินิจฉัยถ้อยคำกฎหมายข้างต้นตามหลักวิชาการแพทย์ดั่งปรากฏตามคำอธิบายความหมายที่ให้ไว้ในเอกสารก็ตาม แต่การตีความในข้อกฎหมายที่เป็นปัญหาหรือมีข้อสงสัยให้ตีความข้อกฎหมายไปในทางหรือนัยที่จะให้ความคุ้มครองหรือให้ประโยชน์แก่ผู้มีสิทธิได้รับเงินทดแทน ดังนั้น เมื่อปรากฏว่ากระดูกแขนช่วงล่างนับแต่ข้อศอกประกอบด้วยกระดูก 2 ชิ้น คือกระดูกเรเดียสและกระดูกอัลนา กระดูกทั้ง 2 ชิ้น มีลักษณะเฉพาะและขนาดต่างกันรวมทั้งชื่อเรียกทางการแพทย์ต่างกัน การประสบอันตรายของลูกจ้างโจทก์เนื่องจากการทำงานทำให้ทั้งกระดูกเรเดียสและกระดูกอัลนาของแขนขวาหัก โดยกระดูกเรเดียสหักเป็น 3 ท่อน
ส่วนกระดูกอัลนาหักเป็น 2 ท่อน แพทย์ทำการผ่าตัดดามกระดูกทั้ง 2 แห่ง โดยใช้โลหะ 2 แท่ง เพื่อเชื่อมกระดูกแขนทั้ง 2 ชิ้น เข้าด้วยกัน จึงเป็นการบาดเจ็บอย่างรุนแรงของกระดูกหลายแห่งและต้องได้รับการผ่าตัดแก้ไข คำวินิจฉัยของคณะกรรมการกองทุนเงินทดแทนที่ 213/2548 ที่ปฏิเสธไม่จ่ายค่ารักษาพยาบาลส่วนที่เกิน 35,000 บาท ไม่ชอบด้วยกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2539) ออกตามความในพระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ.2537 ข้อ 2 (2) ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางที่ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยในส่วนดังกล่าว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
