คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า นายสด จำเลยได้ลอบเข้าไปเอาไม้ตีนายเหงี่ยมกระโหลกสีสะแตกถึงแก่ความตาย ศาลจังหวัดตัดสินลงโทษตามมาตรา ๒๕๑ แลคดียุติแล้ว ประเด็นในชั้นฎีกามีแต่เพียงว่า อ้ายทองจำเลยได้เปนผู้สมรู้ในการที่นายสดจำเลยตีด้วยฤาไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยคำพยานว่า โจทย์มีพยานแต่เพียงแสดงว่า ก่อนเกิดเหตุอ้ายทองได้รับอาษาจะตีนายเหงี่ยม แต่ภายหลังกลับตกลงกันใหม่ว่าอ้ายทองไม่ต้องทำ นายสดจำเลยจะเปนผู้ตีเอง แลในขณะที่เกิดเหตุไม่ได้ความว่าอ้ายทองคอยอุปการะการกระทำผิดอยู่ที่ไหน และเมื่อนายสดตีแล้วก็วิ่งไปกับกับคนอีกคนหนึ่งซึ่งพยานโจทย์ก็จำคนนั้นไม่ได้ว่าเปนอ้ายทอง จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ปล่อยตัวอ้ายทองไป
