เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าเมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๙ โจทก์ถูกเกณฑ์เข้ารับราชการทหารประจำการอยู่ได้ ๕ เดือนเศษก็หนีราชการไป ต่อมาได้มี พ.ร.บ.ยกความผิดให้แก่ทหารหรือตำรวจซึ่งขาดหนีราชการก่อน พ.ศ.๒๔๗๔ และให้เจ้ากระทรวงปลดเสียจากประจำการเจ้าหน้าที่จึงสั่งปลดโจทก์จากประจำการเป็นทหารกองหนุนชั้นที่ ๑ ต่อมาเจ้าพนักงานเรียกเก็บเงินรัชชูปการจากโจทก์ ๆ ไม่ยอมชำระ จำเลยจึงยึดเรือนของโจทก์ ๆ จึงฟ้องขอให้ถอนการยึด ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าโจทก์เป็นทหารกองหนุนชั้นที่ ๑ ได้รับความยกเว้นไม่ต้องเสียเงินรัชชูปการจึงให้ถอนการยึด ศาลฎีกาตัดสินว่าตามพ.ร.บ. ลักษณเกณฑ์ทหาร กำหนดให้ประจำการอยู่เพียง ๒ ปีหรือ ๑ ปีแล้วแต่ประเภทบุคคล แต่โจทก์ประจำการอยู่เพียง ๕ เดือนเศษ
ยังไม่ครบกำหนดตามกฎหมาย ส่วนพ.ร.บ.ยกเว้นความผิดก็ไม่มีข้อความที่จะเข้าใจได้ว่าระวางเวลาที่ทหารหรือตำรวจหลบหนีราชการนั้นเป็นเวลาประจำการ เมื่อเวลาประจำการของโจทก์ยังไม่ครบกำหนดเช่นนี้ โจทก์จึงหาได้รับความยกเว้นเงินรัชชูปการตามกฎหมายไม่ จึงกลับคำพิพากษาศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์
