คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยต้องหาว่ากระทำผิดพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๑๖๐ บาท และริบของกลาง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเว้นแต่ขอริบของกลาง เห็นว่าไม่ใช่ของใช้ในการกระทำผิด ให้คืนจำเลยไป โจทก์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ไม่ริบของกลางยังไม่ชอบ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องจะควรริบของกลางหรือไม่นั้น ตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน จุลศักราช ๑๒๔๘ มาตรา ๔๙ ย่อมอยู่ในดุลยพินิจของศาลที่จะพิจารณาว่า จะควรริบหรือไม่ ในคดีเรื่องนี้ศาลอุทธรณ์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลจังหวัดในข้อ ลงโทษจำเลยคงแก้แต่ในเรื่องคืนของกลางซึ่งเป็นแก้ไขในข้อดุลยพินิจ คดีจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๒๐ โจทก์จะฎีกาไม่ได้พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
