คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยที่ ๑ - ๒ เป็นสามีภริยากัน จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายน้ำสุรา ต่อมาจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายน้ำสุรา ต่อมาจำเลยที่ ๒ ป่วยจึงไปรักษาตัวอยู่ที่จังหวัดสมุทรปราการ ก่อนที่จำเลยที่ ๒ จะรักษาตัวได้ขายน้ำสุราที่ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายหมดแล้ว แลห้ามมิให้จำเลยที่ ๑ ขายสุราอีกต่อไป ระห่างที่จำเลยไปรักษาตัวนั้นจำเลยที่ ๑ ได้ไปจัดหาสุรามาแล้วเปลี่ยนแปลงน้ำสุรา จึงขอให้ลงโทษ ตาม พ . ร. บ. ภาษีชั้นใน จ.ศ. ๑๒๔๘ ม. ๔๗ - ๔๘ - ๔๙ แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗ ม . ๕ และ พ.ศ. ๒๔๗๖ ม.๙ ศาลล่างยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยที่ ๒ เท่ากับได้เลิกการจำหน่ายสุราตามใบอนุญาตแล้ว จึงถือไม่ได้ว่าน้ำสุราเจือปน ของกลางที่จำเลยที่ ๑ จัดหามานั้นอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ ๒ ตามกฎหมาย ส่วนจำเลยที่ ๑ นั้นเห็นว่าการที่ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า ไม่เรียกว่าเป็นผู้ค้าขายน้ำสุราตามกฎหมายนั้น ชอบแล้ว จำเลยที่ ๑ จึงไม่มีผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
