คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีมูลฝิ่น และกล้องสูบฝิ่นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ มาตรา ๓๔, ๕๓, ๖๖ พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉะบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๗ ให้จำคุก ๑ เดือน สำหรับโทษปรับ ให้ยกเสียตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๑ และ ๑๒ ลดตามมาตรา ๕๙ เสียกึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๑๕ วัน จำเลยต้องขังมาพอแก่ โทษแล้ว ให้ปล่อยตัวไป ของกลางริบ
โจทก์อุทธรณ์ในข้อกฎหมายว่า มาตรา ๗ แห่ง พ.ร.บ.ฝิ่น(ฉะบับที่ ๖) พ.ศ.๒๔๙๔ บัญญัติโทษไว้ทั้งจำคุกและปรับ ขอให้ลง โทษปรับอีกสถานหนึ่ง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อมา
ศาลฎีกาเห็นว่า กรณีความผิดในคดีฝิ่นเรื่องนี้ มิใช่เป็นเรื่องเพิ่มโทษผู้กระทำผิดตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. "๒๔๗๒ มาตรา ๖๘ ฉะนั้น จึงตกอยู่ภายในบทบัญญัติของมาตรา ๑๑ - ๒๓ แห่ง ก.ม.ลักษณะอาญา ศาลอาจใช้ดุลยพินิจวินิจฉัยเหตุการณ์เพาะ สำหรับคดีเรื่องหนึ่ง ๆ เมื่อเห็นสมควรจะยกโทษปรับเสีย ให้จำเลยรับโทษจำคุกสถานเดียวก็ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
