คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์สั่งซื้อรถยนต์จากจำเลยทั้งสอง ได้ชำระเงินบางส่วนและจำเลยได้ส่งมอบรถยนต์ให้แก่โจทก์แล้ว ต่อมาจำเลยเสนอขายรถยนต์รุ่นใหม่แก่โจทก์โดยจะรับรถยนต์คันเดิมกลับคืน โจทก์ตกลงซื้อโดยให้ถือว่าเงินที่ชำระไปแล้วเป็นเงินชำระราคาบางส่วนสำหรับรถยนต์คันใหม่ และโจทก์จะต้องเพิ่มเงินชำระราคาบางส่วนให้แก่จำเลยอีกจำนวนหนึ่ง จำเลยจะส่งมอบรถยนต์คันใหม่ให้แก่โจทก์หลังจากได้รับเงินที่ชำระเพิ่มแล้ว ต่อมาจำเลยได้รับเงินชำระหนี้เพิ่มและรับมอบรถยนต์คันเดิมคืนไปจากโจทก์ แต่ไม่ส่งมอบรถยนต์คันใหม่เป็นการผิดสัญญา โจทก์จึงบอกเลิกสัญญา ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินที่ชำระไปแล้วแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า เงินที่โจทก์ชำระไว้แล้วเป็นเงินมัดจำ
โจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญาและไม่ยอมรับรถไปจากจำเลย จำเลยมีสิทธิเลิกสัญญาโดยไม่ต้องบอกกล่าว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าำเลยทั้งสองเป็นฝ่ายผิดสัญญา พิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินแก่โจทก์ตามคำฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโทก์สำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ตามรูปเรื่องจึงไม่น่าเชื่อว่า โจกท์ได้บอกกล่าวทวงถามให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบรถยนต์เก๋งคันใหม่ภายในกำหนดระยะเวลาพอสมควรอันจะถือเป็นเหตุให้โจทก์มีสิทธิบอกเลิกสัญญาแก่จำเลยที่ 1 ได้ แต่อย่างไรก็ดีข้อเท้จจริงปรากฏว่าเมื่อโจทก์มอบให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1ตามเอกสารหมาย จ.6 แทนที่จะเสนอขอส่งมอบรถยนต์เก๋งคันใหม่ให้แก่โจทก์จำเลยที่ 1 กลับขายรถยนต์เก๋งคันดังกล่าวให้แก่ผู้อื่นไป
พฤติการณ์เช่นที่กล่าวมานี้แสดงให้เห็นเจตนาของคู่กรณีทั้งสองฝ่ายต่างสมัครใจที่จะเลิกสัญญาต่อกันโดยปริยายสัญญาซื้อขายรถยนต์เก๋งคันใหม่ที่โจทก์กับจำเลยที่ 1 ทำไว้จึงไม่มีผลผูกพันต่อโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 1 ต่างต้องคืนสู่ฐานะดั่งที่เป็นอยู่เดิม ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 391 จำเลยที่ 1 จึงต้องคืนเงินมัดจำแก่โจกท์ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน
