คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนและพยายามนำเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักรขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 มาตรา 4 ทวิ, 14,20 ตรี, 29 พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 65,67, 102, 103จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 มาตรา 4 ทวิ, 20, 20 ตรี, 29 ลงโทษฐานมีไว้ในครอบครองตามมาตรา 20 ตรี จำคุก 1 ปี ฐานพยายามนำออกราชอาณาจักรตามมาตรา 20 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 จำคุก 3 ปี4 เดือน รวมจำคุก 4 ปี 4 เดือน ลดกึ่งหนึ่งคงจำคุก 2 ปี 2 เดือน ริบของกลางจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานมีเฮโรอีนและพยายามนำเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักรเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ
พ.ศ. 2465 มาตรา 20ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุกคนละ 3 ปี 4 เดือน ลดกึ่งหนึ่งคงจำคุก 1 ปี 8 เดือนจำเลยทั้งสองฎีกาขอให้รอการลงโทษศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานมีและพยายามนำเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักรรวม 2 กระทง วางโทษฐานมีเฮโรอีนจำคุกคนละ 1 ปี ฐานพยายามนำเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักรจำคุกคนละ3 ปี 4 เดือน รวมจำคุกคนละ 4 ปี 4 เดือน
จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพลดโทษคนละกึ่ง คงจำคุกคนละ 2 ปี 2 เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยกระทำความผิดกรรมเดียว ผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานพยายามนำเฮโรอีนออกนอกราชอาณาจักรซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ให้จำคุกคนละ3 ปี 4 เดือน จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพลดโทษคนละกึ่ง คงจำคุกคนละ1 ปี 8 เดือน แก้เฉพาะโทษมิได้แก้บท จึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218ฎีกาจำเลยทั้งสองที่ขอให้รอการลงโทษเป็นฎีกาในข้อดุลพินิจ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาจำเลย
