เนื้อความคำพิพากษา
คดีที่โจทก์เป็นเอกชนยื่นฟ้องจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเอกชนด้วยกัน และกรมที่ดิน จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครอง อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ ๔๙๕๒ ซึ่งเดิมมีแนวเขตทาง ทิศใต้ติดกับที่ดินของจำเลยที่ ๑ ต่อมาถนนสาธารณะตัดผ่านทำให้ที่ดินถูกแบ่งแยกออกเป็นสองแปลง เมื่อโจทก์ยื่นคำขอรังวัดตรวจสอบเนื้อที่ดินพบว่าเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ ๒ ออกโฉนดที่ดินเลขที่ ๕๘๒๙๕ ให้แก่จำเลยที่ ๑ ทับที่ดินของโจทก์ อันเป็นการออกโฉนดที่ดินโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้จำเลยที่ ๑ จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ ๕๘๒๙๕ มาเป็นของโจทก์ โดยจำเลยที่ ๑ เป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย หากจำเลยที่ ๑ ไม่ดำเนินการขอให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ให้จำเลยที่ ๒ เพิกถอนการออกโฉนดที่ดินเลขที่ ๕๘๒๙๕ มาเป็นชื่อโจทก์โดยปลอดจากภาระผูกพัน
ส่วนจำเลยที่ ๑ ให้การว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ ๕๘๒๙๕ ของจำเลยที่ ๑ ออกโฉนดมาจากที่ดินแปลงเดิมโดยชอบด้วยกฎหมาย มิได้ออกทับที่ดินของโจทก์ และจำเลยที่ ๒ ให้การสรุปได้ว่า การออกโฉนดที่ดินเลขที่ ๕๘๒๙๕ ให้จำเลยที่ ๑ ชอบด้วยกฎหมาย ไม่ได้ทับที่ดินของโจทก์ เห็นว่า แม้คดีนี้ โจทก์จะมีคำขอให้เพิกถอนการออกโฉนดที่ดินซึ่งเป็นการฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งทางปกครอง แต่เมื่อพิจารณาลักษณะข้อพิพาทในคดีนี้ จะเห็นได้ว่าเป็นการโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิในที่ดินพิพาทว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๔๙๕๒ หรือเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ ตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๕๘๒๙๕ ซึ่งไม่ว่าศาลจะวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์หรือของจำเลยที่ ๑ ย่อมกระทบต่อสิทธิในทางทรัพย์สินของเอกชนทั้งสองฝ่าย
กรณีจึงเป็นข้อพิพาทระหว่างเอกชนกับเอกชนด้วยกัน โดยต่างฝ่ายต่างต้องพิสูจน์การได้มาซึ่งสิทธิในที่ดินเป็นสำคัญ เนื้อหาตามคำฟ้องของโจทก์จึงมิใช่การขอให้ศาลตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของการกระทำของฝ่ายปกครอง แต่เป็นการขอให้ศาลรับรองและคุ้มครองสิทธิในทรัพย์สินของตน กรณีจึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิในที่ดิน อันอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม()
